Oι Ερυθρές ήταν πόλη των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας στην χερσόνησο της Ερυθραίας. Σύμφωνα με τον Παυσανία χτίστηκε αρχικά από Κρήτες με αρχηγό τον Έρυθρο, γιο του Ραδάμανθυ ( που κατά την μυθολογία ήταν ήρωας της Κρήτης , ένας από τους γιούς του Δία και της Ευρώπης, αδελφός του Μίνωα και του Σαρπηδώνα ). Οι Κρήτες εκδιώχθηκαν στην συνέχεια από τους Ίωνες που μετανάστευσαν στην περιοχή τον 11ο αιώνα π.Χ. περίοδο του πρώτου Ελληνικού αποικισμού. Σύμφωνα με τον Στράβωνα αρχηγός των Ιώνων ήταν ο Κνώπος, νόθος γιος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόρδου. Ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις της Ιωνίας που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων.
Πάνω στα ερείπια των Ερυθρών χτίστηκε το χωριό Λυθρί που το όνομά του είναι παραφθορά του αρχαίου. Ερυθραί Ερυθρί Ρυθρί Λυθρί. Οι τούρκοι σήμερα το αποκαλούν Ιλντιρί, παραφθορά του Λυθρί μιά και δεν υπάρχει στη γλώσσα τους το θ

Μετά τον 12ο αιώνα οι έλληνες της Μ. Ασίας άρχισαν να αραιώνουν λόγω των μαζικών εξισλαμισμών. Τον 18 ο – 19 ο αιώνα ενισχύθηκαν οι ελληνικοί πληθυσμοί με μεταναστεύσεις από τον ελλαδικό χώρο. Στην περιοχή του Λυθριού εγκαταστάθηκαν Κρητικοί, Χιώτες και άλλοι. Πολλά ονόματα Λυθριανών είναι Κρητικά και άλλα δείχνουν καταγωγή από την Εύβοια. Η προφορά τους θύμιζε τα Χιώτικα αλλά και ο μπάλος που ήταν ο κύριος χορός του χωριού δείχνει και νησιώτικες καταβολές .

Το 1914 έχουμε εγκατάσταση Μουσουλμάνων στα παράλια ανάμεσά τους και των Τουρκοκρητικών. Αυτοί οι πληθυσμοί υποκινούνταν από την Τουρκική κυβέρνηση κατά των ελλήνων. Η επικείμενη είσοδος της Τουρκίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ήταν πρόσχημα για να εκδιώξει τους Έλληνες τον Μάιο του 1914 με την καθοδήγηση των συμμάχων τους Γερμανών ώστε να εκκενωθεί η περιοχή απέναντι από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για στρατιωτικούς λόγους. Άρχισε μια ανθελληνική εκστρατεία του τύπου, καταπίεση και εξαναγκασμός των Ελλήνων για δήθεν «εκούσια» μετανάστευση, λεηλασίες, δολοφονίες. Μετατοπίσεις πληθυσμών έγιναν και από τις ακτές στο εσωτερικό της Μ. Ασίας. Μια μορφή καταπίεσης ήταν τα Αμελέ ταμπουρού(τάγματα εργασίας) για άνδρες άνω των 45 ετών όπου πολλοί πέθαναν από πείνα, κακουχίες, αρρώστιες. Είχαμε κύμα φυγής προς την Ελλάδα(πρώτος διωγμός). Τότε ο παππούς Ιωάννης γιός του ιερέα του Λυθριού Κωσταντίνου Στριμπούλη εξαδέλφου του Ανδρέα Συγγρού και η γιαγιά Ουρανία με τα παιδιά τους κατέφυγαν στον Πειραιά στα Μανιάτικα. Στο διωγμό γεννήθηκε η μητέρα μου Αγγελική. Κάποιες αδελφές της γιαγιάς πήγαν τότε στην Κρήτη και αδέλφια του παππού στο Κιάτο Κορινθίας.

Τα 1919 γίνεται η απόβαση του Ελληνικού στρατού και επιστρέφουν οι εκτοπισμένοι. Η οικογένεια μας επιστρέφει το 1920 στο Λυθρί που το βρίσκει ρημαγμένο(σπίτια χωρίς πόρτες και ταβάνια, κτήματα που είχαν ρημάξει) και ξεκινά τη ζωή από την αρχή. Οι Λυθριανοί στρατεύτηκαν και υπηρέτησαν μέχρι την κατάρρευση του μετώπου στον ελληνικό στρατό. Ανάμεσα τους και οι θείοι Αντώνης Στριμπούλης και Αντώνης Νικάκης. Το 1922 με την κατάρρευση του μετώπου η οικογένεια περνά απέναντι στην Χίο και μετά περιπέτειες καταλήγει στην επαρχία Σητείας. Φυγή με φόντο τις φλόγες του πολέμου την τραγωδία του ξεριζωμού και ένα μυθιστορηματικό φλογερό ειδύλλιο ανάμεσα στην μεγαλύτερη αδελφή της οικογένειας και ένα κρητικό βαθμοφόρο της ελληνικής χωροφυλακής. Άλλοι χάθηκαν άλλοι σκόρπισαν σαν τα πουλιά και κατέληξαν αλλού. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων του Λυθριού ήρθαν στην Αττική και δημιούργησαν μαζί με άλλους πρόσφυγες από την χερσόνησο της Ερυθραίας την Νέα Ερυθραία. Εδώ τα τελευταία χρόνια ξαναέχτισαν τον ναό της Αγίας Ματρώνας.

Αυτό το μπλόγκ είναι ένας φόρος τιμής στους Προγόνους που έζησαν στις Ερυθρές στη συνέχεια Λυθρί και τα κόκαλά τους είναι σκορπισμένα σε αυτήν την ιερή γη και στη μνήμη αυτών που έζησαν την τραγωδία του ξεριζωμού όπως η γλυκεία μου μάνα




Erythrai was built on the west side of the peninsula of Erythraea near the westernmost point of Asia Minor.
According to Pausanias, the city was originally built by Cretans, led by Erythros son of Radamanthys (who according to mythology, was a hero of Crete, one of the sons of Zeus and Europa, brother of Minos and Sarpidon). In the years ahead
in the 11th century BC, during the period of the first Greek colonization immigrated Ionians established here . According to Strabo leader of the Ionians was Knopos, illegitimate son of the legendary king of Athens Kordos

The city was one of the twelve cities of Ionia, who participated in the Common of Ionians
Upon the ruins of Erythrai was built the village of Lithri whose name is a corruption of the ancient

After the 12th century, the Greeks of Asia Minor began to thin due to massive islamization. In 18th - 19th century the Greek populations were strengthened with migrations from other parts of Greek peninsula and islands.

In 1914 were installed in the shores of Asia Minor muslims from Balkans. These people were motivated by the Turkish government against the Greeks. The imminent entry of Turkey in the First World War was a pretext to expel the Greeks in May 1914 under the guidance of the allies of Turks the Germans in order to evacuate the area near the eastern Aegean islands for military purposes. An anti-Greek campaign started in the turkish press, they increased the oppression and they forced the Greeks supposedly “voluntary” to migrate in a orgy of looting and murders. Shifts in population were from the coast to the interior of Asia Minor. One form of oppression was Amele Taburu (work orders) for men over 45 years where many died of hunger, suffering, sickness. It was in those “work orders” where hundred of thousand Greeks and 1,5 million Armenians were lost. We hade a wave of flight to Greece (first persecution). Then my grandfather and grandmother with their children fled to Piraeus . During the persecution was born my mother. Some sisters of grandmother then went to Crete and brothers of grandfather to Kiato Corinth.

In 1919 we have the landing of the Greek army for the liberation of Asia Minor and with it returned the displaced. Our family came back in Lithri during 1920 finding it ravaged (houses without doors and ceilings, ravaged farms, looted churches) and starts their life again. Men of Lithri as of other parts of Asia Minor joined and served until the collapse of the front in the Greek army. Between them two uncles. In 1922 after many errors in Greek strategy and because of the betrayal of our former allies the Anglo-Franks who abandoned us when Kemal gave them what they wanted (Petrols in Mosule etc.) , the front was collapsed .

Avoiding the persecutions greek populations run to the near islands in order to be saved and from there ware landed on the main Greece. With them my family passed first through the island of Chios and finally ended after many adventures in Crete in the province of Sitia. An adventure having as a background the flames of war, the tragedy of uprooting and a fiery fictional romance between the older sister of the family and a Cretan rank of Greek gendarmerie. Others were lost others scattered like birds and led elsewhere. A large number of Lithrians were landed in Attica and established with other refugees from the peninsula of Erythraea, in an area near Athens giving to the new settlement the name New Erythrea. There resently they built the church of St. Matrona.

In Lithri called Ildiri after 1922 were established Balkanians ancestors of Christians convertors to Islam. The churches were demolished under an organized plan by turkish government to destroy the Greek presence, and now are remaining only some ruins.

This blog is a tribute to my Ancestors who lived in Erythrai- Lithri whose bones are now scattered in this holy land, and in memory of those who suffered the tragedy of uprooting as my sweet mother.



Ερυθρές –Λυθρί
Μετάφραση από το άρθρο: In Search of Roots: The Lost Hellenic Communities of Tsesme Province, της Κατερίνας Τσούνη στην εφημερίδα της ομογένειας της Αμερικής Greek News 19 Ιανουαρίου 2009 :
Ήταν γνωστό σαν Λυθρί στους βυζαντινούς χρόνους και ήταν ένα μικρό χωριό. Έχει βυζαντινά και ελληνικά ερείπια. Η ελληνική ιστορία του χωριού φαίνεται να έχει τελειώσει τον 13ο αιώνα, όταν η επισκοπή των Ερυθρών μεταφέρθηκε στον Τσεσμέ. Από τον 17ο αιώνα, το χωριό επανιδρύθηκε. Στα 1900, υπήρχαν 1535 άτομα. Το 1921, ένα χρόνο πριν από τη μικρασιατική καταστροφή, οι κάτοικοι του χωριού αριθμούσαν 1800 άτομα. Η εθνοτική σύνθεση ήταν Έλληνας Ερυθραίοι μετανάστες από τη Χίο και την Κρήτη. Ο ναός τους του Αγίου Χαραλάμπου είναι υψηλά σε ένα λόφο δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο των Ερυθρών. Η εκκλησία της Αγίας Ματρώνας του 17ου αιώνα είναι σε μια κοντινή κορυφή. Κατά τον Στεφανίδη «Λειτουργούσαν στην πόλη ένα σχολείο αρρένων των 60 μαθητών και ένα σχολείο θηλέων σαράντα μαθητών ». Η κοινότητα των εμπόρων του Λυθριού έστειλε τους καλύτερους μαθητές τους στο εξωτερικό για τις προηγμένες σπουδές στη Μασσαλία και στην Πράγα . Οι χωρικοί ήταν πλούσιοι και είχαν τα μέσα για να στείλουν τη νεολαία τους στο εξωτερικό για σπουδές.
Είχαν πολλά ξωκλήσια στα χωράφια, όπου καλλιεργούνται βαμβάκι, το σιτάρι και καπνό, λουλούδια, αμυγδαλιές και ελιές, αμπέλια είχαν επίσης κεραμικά και αλιευτικές επιχειρήσεις . Οι απόγονοί τους είναι στη Χίο, τις Οινούσσες και τη Νέα Ερυθραία Αττικής. Το σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι οι νησιώτες του Αιγαίου είχαν μια συνεχή κίνηση κατοίκησης και εμπορίου με τη Μικρά Ασία. Έχτισαν εκεί παροικίες και έζησαν για λόγους εργασίας. Επέστρεψαν στα νησιά τους, όταν το έργο περατώνεται.
Οι θερινές εξοχικές κατοικίες των κατοίκων της Κάτω Παναγίας ήταν στις Ερυθρές, το σημερινό Ildir

Ένας σημαντικός χώρος στο αρχαιολογικό μουσείο της Σμύρνης είναι αφιερωμένος στην αρχαία πόλη Ερυθρές. Ευρήματα από πρόσφατες ανασκαφές περιλαμβάνουν κεραμική, μικρές προσφορές σε χαλκό και ελεφαντόδοντο από το 670 - 545 π.Χ. Τα αγάλματα από ελεφαντόδοντο είναι Κρητικού και Ροδιακού στυλ. Ένα γλυπτό κόρης βρέθηκε. Είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα ενός μεγάλου μαρμάρινου γλυπτού από τους αρχαίους χρόνους. Ο Παυσανίας είπε ότι οι Ερυθρές χτίστηκαν από Κρητικούς και κατοικήθηκαν από Λύκιους, Κάρες και Παμφύλιους. Η πόλη καταστράφηκε από τους Πέρσες, μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Διοικήθηκε από τον 9ο αιώνα π.Χ. από την Αθήνα. Γκράφιτι σε μια κούπα είναι από τον 6ο αιώνα π.Χ. και δείχνουν ότι οι προσφορές ανήκαν στο Ναό της Αθηνάς Πολιάδος . Οι μικρές μπρούντζινες φιγούρες λιονταριών είναι από το πρώτο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.. Μοιάζουν με το μεγάλο άγαλμα του λιονταριού από το Bayindir που βρίσκεται στο Μουσείο της Σμύρνης. Τα μικρά ευρήματα είναι τα πρώτα Ιωνικά δείγματα τύπου λιονταριού, που χρησίμευσαν ως μοντέλα για τους Ετρούσκους καλλιτέχνες (πρώιμους Ιταλούς). Τα τεχνουργήματα είναι από μια τομή στην κορυφή της Ακρόπολης των Ερυθρών .

Ο Ηρόδοτος αναφέρει στην Ιστορία του, ότι "ο Ναός της Αθηνάς Πολιάδος στις Ερυθρές ήταν γνωστος στον αρχαίο κόσμο για τις περίφημες ιέρειες γνωστές σαν η Σίβυλλα." Σύμφωνα με την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, ήταν γυναίκες με την δωρεά των προφητικών δυνάμεων εκ μέρους του θεού Απόλλωνα. Η Ερυθραία Σίβυλλα ζωγραφίστηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο από το 1508 - 12 σε μια τοιχογραφία από το παρεκκλήσι Καπέλα Σιξτίνα στο Βατικανό. Η πιο διάσημες Σίβυλλες ήταν αυτές των Ερυθρών και της Κύμης …….. κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας. Η Ερυθραία Σίβυλλα πούλησε τα Σιβυλλικά βιβλία στον Ταρκίνιο τον τελευταίο βασιλιά της Ρώμης, τα οποία στεγάστηκαν στο ναό του Δία στο λόφο του Καπιτωλίου στην Ρώμη.

Erythrae –Lithri
From the article : “The lost Hellenic Communities of Tsesme province” by Catherine Tsounis in the Greek-American weekly newspaper Greek-News. January 19, 2009:

It was known as Lithri in Byzantine times and was a small village. It has Byzantine and Greek ruins. The Greek history of the village appeared finished in the 13th century, when the diocese of Erythrae was transferred to Tseme. From the 17th century, the village was reestablished. In the 1900ʼs, there were 1535 persons. In 1921, one year before the Asia Minor catastrophe, the villagers numbered 1800 persons. The ethnic composition was Greek Erythraean, immigrants from Chios and Crete. Their church of Saint Haralambos is high on a hill next to the archaeological site of Erythrae. The 17th century church of Agia Matrona is on a nearby peak. “A boyʼs school of 60 students and girlʼs school of forty students operated in the town,” said Stefanides. The merchant community of Lithri sent their best students overseas for advanced studies in Marseilles and Prague. The villagers were wealthy and had the means to send their youth overseas for study. They had many country chapels in the farm fields, where they cultivated cotton, wheat and tobacco, flowers, almond and olive trees, grape vineyards, ceramics and fishing industries. Their descendants are in Chios, Oinousses and Nea Erythrae in Attica. The point that must be stressed is that the Aegean islanders had a constant movement of habitation and trade with Asia Minor. They built colonies and lived there for work purposes. They returned to their islands when their work terminated.
In Erythrea were the summer home residences of people of the village Kato Panagia todays Tsiflik

A significant space is dedicated from the ancient city of Erythrae in the Izmir archaeological Museum. Findings from recent excavations include pottery, small offerings in bronze and ivory from 670-545 B.C. The ivory statues are of Cretan and Rhodian style. A Korean sculpture was found. It is one of the first examples of a large marble sculpture from Ancient times. Pausanias said Erythrae was built by Cretans and inhabited by Lycians, Carians and Pamphylians. The city was destroyed by the Persians after the mid 6th century B.C. It was ruled from 9th century B.C. by Athens. Graffiti on a bowl is from 6th century B.C. indicate the offerings belonged to the Temple of Athena Polis. The small lion figurines in bronze are from the first half of 6th century B.C. They resemble the large Lion statue from Bayindir that is in the Stoneworks Museum of Izmir. The small findings are the earliest Ionian examples of a lion type, that served as models for Etruscan artists (early Italians). The artifacts are from a trench on top of the Erythrae Acropolis.

Herodotus states in his History that “the Temple of Athena Polias at Erythrae was famous in the ancient world for their famous priestesses known as the Sibyl.” According to Greek and Roman mythology, they were women bestowed with prophetic powers by the God Apollo. The Erythaean Sibyl was painted by Michaelangelo from 1508-12 in a fresco from the Sistine chapel, Vatican. The famous Sibyls were the Erythraean and the Cumaean Sibyl who presided over the Apollonian oracle at Cumae, a Greek colony located near Naples, Italy. The Erythraean Sibyl sold the Sibylline books to Tarquin, the last King of Rome, that were housed in the Temple of Jupiter on Capitoline Hill in Rome.





Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Βοτσαλωτό μωσαϊκό από τις Ερυθρές. Παίζοντας με τα χρώματα. Pebble mosaic from Erythrai. Playing with colors

Τμήμα ψηφιδωτού (βοτσαλωτού) δαπέδου με φτερωτά λιοντάρια (μέσα του 3ου πΧ. αιώνα), βρέθηκε τυχαία στη διάρκεια ανέγερσης σπιτιού μέσα στο χωριό Λυθρί σήμερα Ιλντιρί. Εδώ το σχέδιο με την αναπαράσταση του ψηφιδωτού μου έδωσε ιδέες να παίξω με τα χρώματα



Part of a mosaic (pebble) floor with winged lions (mid-3rd BC. Century), found by chance during construction of the house in the today’s village Ildiri(once greek Lithri)
Here the drawn with the representation of the mosaic,  gave me ideas to play with colors














Ένα δημόσιο λουτρό βυζαντινής περιόδου στις Ερυθρές. A public bath of Byzantine period at Erythrae

Κοντά στις παραθαλάσσιες βίλλες νότια των Ερυθρών, οι Ερυθραίοι των ελληνορωμαϊκών και πρωτοχριστιανικών  χρόνων, έκτισαν ένα δημόσιο λουτρό το οποίο λειτούργησε μέχρι τον 19ο αιώνα. Εξυπηρέτησε δηλαδή τους Ερυθραίους των βυζαντινών καιρών-όταν μετά το 650, το αστικό κέντρο εγκαταλείπεται  και ξανακατοικείται η Ακρόπολη γιατί προσέφερε μια σχετική ασφάλεια- εξυπηρέτησε όμως και τους Λυθριανούς που άπλωσαν ξανά τον οικισμό τους προς τη θάλασσα. Πάντως οι νεότεροι το θυμούνται μόνο σαν χάλασμα. Ίσως να λειτουργούσε μέχρι τους σεισμούς του 1881-83 (Μαριάννας Κορομηλά-Θοδωρή Κοντάρα: Ερυθραία) 



Near the seaside villas south of Erythrae, Erythreans of Greco-Roman and early Christian times, built a public bath which worked until the 19th century. That served Eythreans of  Byzantine times-when after 650 A. C. , the urban center was abandoned and the Acropolis  was re-inhabited because it  offered a relevant security-  but it served the Lithrians too,  who stretched the settlement back to the sea. However, the younger inhabitants of Lithri remember it as spoilage. 'Perhaps it functioned until the earthquakes of 1881-83.  (Marianna Koromila-Theodoros  Kontaras: Erythraea).

Photos : arkeolojigezginleri. blogspot.gr and  TC Erdem Yavuz



Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Νικόλαος Ανδρεαδάκης. Ο Λυθριανός Πρωταθλητής Ελλάδος (μαραθωνοδρόμος). Nikos Andreadakis. A greek marathon race champion from Lithri

Ξεθωριασμένες μνήμες αναφέρονται στον μαραθωνοδρόμο Ανδρεαδάκη από το Λυθρί.  
O Νικόλαος Ανδρεαδάκης (1890-1922)  ένας από τους σημαντικότερους Μικρασιάτες αθλητές γεννήθηκε το 1890 στο Κορδελιό της Σμύρνης από γονείς Λυθριανούς.  Αθλητής στίβου του Πανιωνίου, σπάνιο πολυσύνθετο ταλέντο, διακρίνεται από νεαρής ηλικίας και αγωνίζεται από το 1905 μέχρι το 1920 με μεγάλη επιτυχία σε κάθε σχεδόν γωνιά του τότε Ελληνισμού ( Σμύρνη, Αϊβαλί, Αθήνα, Αλεξάνδρεια, κ.λ.π.) και αναδεικνύεται σε σπουδαίο αθλητή με πανελλήνιες διακρίσεις και επιδόσεις .


ΤΙΤΛΟΙ – ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ  ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ

Πανελλήνια ρεκόρ
 Άλμα εις μήκος: 6,60 μ. και 6,61 μ. (1908, ανεπίσημα ρεκόρ), 6,855 μ. (1909)
 Άλμα τριπλούν ( παλαιό στυλ.: βήμα-βήμα-άλμα) : 14,09 μ. (1907), 14,47 μ. (1909)
 Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου
 Χρυσά μετάλλια (7)
 1909: άλμα τριπλούν : 14,09 μ.
 1910: άλμα εις μήκος : 6,445 μ.
 1910: άλμα τριπλούν : 13,48 μ.
 1915: άλμα εις μήκος : 6,445 μ.
 1915: άλμα τριπλούν : 14,45 μ.
 1919: άλμα τριπλούν : 13,65 μ.
 1919: άλμα εις ύψος άνευ φόρας: 1,25 μ.
 Ασημένια μετάλλια (3)
 1909: άλμα εις μήκος: 6,39 μ.
 1910: άλμα εις ύψος άνευ φόρας: 1,30 μ.
 1912 : άλμα εις μήκος: 6,29 μ.
 Χάλκινα μετάλλια (7)
 1907: άλμα εις μήκος: 5,93 μ.
 1909: άλμα εις ύψος: 1,55 μ.
 1909: άλμα εις ύψος άνευ φόρας: 1,30 μ.
 1912: άλμα εις ύψος: 1,55 μ.
 1912: άλμα εις ύψος άνευ φόρας: 1,33 μ.
 1920: άλμα εις μήκος: 5,92 μ
 1920: άλμα τριπλούν: 12,90 μ.
 Πανιώνιοι Αγώνες (35 νίκες)
 1905 (2): μήκος, ύψος.
 1906 (1): ύψος.
 1907 (1): τριπλούν.
 1908 (5): μήκος, ύψος, ύψος άνευ φόρας, τριπλούν, πένταθλο.
 1909 (4): μήκος, ύψος, ύψος άνευ φόρας, τριπλούν.
 1912 (6): μήκος, ύψος, ύψος άνευ φόρας, τριπλούν, λιθοβολία, πένταθλο.
 1913 (5): μήκος, τριπλούν, σφαιροβολία, λιθοβολία, ελληνική δισκοβολία.
 1914 (6): μήκος, ύψος, τριπλούν, σφαιροβολία, λιθοβολία, ελληνική δισκοβολία.
 1915 (2): λιθοβολία, ελληνική δισκοβολία.
 1918 (3): μήκος, ύψος, σφαιροβολία.

Παμμικρασιατικοί Αγώνες
 (1907. Σμύρνη. Οργανωτής ΣΕΓΑΣ)
 Έξι πρώτες νίκες:
 Μήκος: 6,59 μ.
 Ύψος: 1,60 μ. (μετά φόρας)
 Ύψος: 1,33 μ. (άνευ φόρας)
 Τριπλούν: 13,70μ.
 Δισκοβολία: 29,20 μ. (ελληνική)
 Λιθοβολία : 15,23 μ.

Β! Αιολικοί Αγώνες
 (1907. Αϊβαλί)
 Τέσσερις πρώτες νίκες:
 Μήκος: 6,59 μ.
 Ύψος: 1,60 μ. (μετά φόρας)
 Ύψος: 1,33 μ. (άνευ φόρας)
 Τριπλούν: 14,02

Παναιγύπτιοι Αγώνες
 (1910. Αλεξάνδρεια)
 Τριπλούν: 2ος 13,83μ.
 Μήκος: 3ος 6,04μ.
 Ύψος: 3ος 1,42 (άνευ φόρας). 1ος ο Ολυμπιονίκης Τσικληήρας.
 Συμμετείχε επίσης εκεί και σε αγώνες κωπηλασίας και κολύμβησης

Ατομικές Επιδόσεις :
 Άλμα εις μήκος: 6,85 μ. (1909)
 Άλμα εις ύψος: 1,67 μ.(1909)
 Άλμα τριπλούν: (παλαιό στυλ: βήμα-βήμα-άλμα): 14,47 μ.(1909)
 Άλμα τριπλούν: (νέο στυλ: πήδημα στο ίδιο πόδι ? βήμα ? άλμα: 13,13 μ. (1920).
 Άλμα εις μήκος άνευ φόρας : 1,60 μ.
 Άλμα εις ύψος άνευ φόρας: 1,42 μ. (1910)
 Σφαιροβολία : 11,12 μ. (1918)
 Λιθοβολία : 16,67 μ. (1912)
 Ελληνική δισκοβολία: 31,64μ (1915)
 Ακοντισμός: 46,65 μ. (1918)

ΑΛΛΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ (το 1907) που είναι η ανώτατη τιμητική διάκριση του Συλλόγου , ως καλύτερος αθλητής της Μικράς Ασίας
Προπονητής του ήταν ο Σπύρος Μαγνής
Η Πανελλήνια επίδοση του στο μήκος με 6,85μ του 1909 καταρρίφθηκε ύστερα από 21 ολόκληρα χρόνια το 1930 από το Γρηγόρη Λαμπράκη
Η κατάρριψη της Πανελλήνιας επίδοσης στο τριπλούν στο Παναθηναϊκό Στάδιο περιγράφεται χαρακτηριστικά σε αθλητική εφημερίδα ως εξής:
«Λαβών φοράν πολύ ανωτέρα της κανονικής, φέρεται προς το βατήρα με ακάθεκτον ορμήν και μετά ου πολύ το ευθύγραμμον σώμα του ρίπτεται εις το σκάμμα , ενώ οι θεαταί ήδη προ της καταμετρήσεως αντιληφθέντες την θαυμάσιαν επίδοσιν ήν επέτυχε , εκσπούν σε χειροκροτήματα και ζήτω ουρανομήκη. Ο Ανδρεαδάκης ενίκησεν με επίδοσιν 14,47μ καταξευτηλίσας την προηγούμενη ίδιαν αυτού ελληνικήν επίδοση ήν επέτυχε προ μηνός εις το ίδιον Στάδιον με 14,09μ.»

Το 1906 συμμετέχει με τα χρώματα του Πανιωνίου στη Μέσοολυμπιάδα των Αθηνών στο αγώνισμα του μήκους όπου είχε τρία άκυρα άλματα
 Το 1920 σε ηλικία 30 ετών σε αγώνες επιλογής για τους 7ους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας επιτυγχάνει τη μέτρια επίδοση 13,13μ στο τριπλούν και δεν προκρίνεται για στο αγώνισμα για πρώτη φορά εφαρμόζεται ο νέος παλμός στον οποίο δεν ήταν εξοικειωμένος .
 Είχε την τύχη η επιστροφή του από τους Πανελλήνιους Αγώνες της Αθήνας (26-28 Απριλίου) να συμπέσει ακριβώς με την επιβίβαση του ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη ( 2 Μαϊου 1919)



ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ο Νικόλαος Ανδρεαδάκης υπήρξε άτυχος, διότι στην περίοδο της μεγάλης αθλητικής του ακμής συνέβησαν ιστορικά γεγονότα ( Βαλκανικοί πόλεμοι, Διωγμοί Μικρασιατών, Α! Παγκόσμιος πόλεμος) τα οποία δεν του επέτρεψαν να διακριθεί ακόμη περισσότερο, καθώς δεν τελέστηκαν οι Πανελλήνιοι Αγώνες των ετών 1913-15-16-18-21 και. 22 καθώς και οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Βερολίνο (1916) ενώ δεν μπόρεσε λόγω των συνθηκών να λάβει μέρος στους 5ους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης το 1912.
Απόδειξη των ανωτέρω δημοσίευμα εφημερίδος σύμφωνα με το οποίο:
«Εις το πρόσωπο του συμπαθέστατου κ. ικανότατου Σμυρναίου πρωταθλητού Νικόλαου Ανδρεαδάκη δυνάμεθα να ατενίσωμεν προς αυτόν ως το μέλλοντα Ολυμπιονίκη των αγώνων»
Το 1921 οικογενειάρχης πλέον κατατάσσεται σε ηλικία 31 ετών στον ελληνικό στρατό και συμμετέχει ενεργά στις πολεμικές επιχειρήσεις, με το βαθμό του εφέδρου Ανθυπολοχαγού.
Με την οπισθοχώρηση βρίσκεται στη Σμύρνη και εξασφαλίζει τη φυγάδευση στην Ελλάδα της οικογένειας τους. Ο ίδιος παραμένει και συλλαμβάνεται από τους Τσέτες. Ακολουθεί την μοίρα του τραγικού θανάτου την ίδια με του υπόλοιπους Μικρασιάτες στρατευμένους οι οποίοι λόγω της καταγωγής τους εξαιρούνται της ανταλλαγής και αφανίζονται.
Ο γιός του Ακύλας, πρόσφυγας πλέον ζει στη Νέα Σμύρνη από όπου το 1945 μεταναστεύει σε νεαρή ηλικία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

ΠΗΓΕΣ:
 1: Πέτρου Λινάρδου: Η Σμύρνη του Πανιωνίου
 2: Η ιστορία του Πανιωνίου
 3: Δημοσιεύματα των εφημερίδων: Αθλητική (από όπου και η φωτογραφία),  Εμπρός,  Νίκη,  Αμάλθεια Σμύρνης




Ο Νικόλαος Ανδρεαδάκης (1890;-1922), υπήρξε πολυσύνθετος αθλητής  στίβου  του  Πανιωνίου Γ.Σ. κατά τις πρώτες δύο δεκαετίες του 20ού αιώνα. Διακρινόταν στα άλματα: εις μήκος, εις ύψοςκαι τριπλούν.  Αναδείχθηκε επτά φορές  πρωταθητής Ελλάδος στα άλματα εις μήκος, ύψος άνευ φοράς και τριπλούν, ενώ κατέκτησε πολλές δεύτερες ή τρίτες θέσεις.
Κατέρριψε τα πανελλήνια ρεκόρ του μήκους και του τριπλούν και το ρεκόρ του στο μήκος κράτησε 21 χρόνια. Κατέκτησε δεκάδες νίκες στους Πανιώνιους Αγώνες από το 1905 ως το 1918, όχι μόνο στα άλματα, αλλά και σε αγωνίσματα ρίψεων και στο πένταθλο καθώς και σε άλλους σημαντικούς αγώνες της εποχής, όπως: Παναιγύπτια Αλεξανδρείας, Αιολικούς Αγώνες Κυδωνιών κλπ. Επίσης, αναφέρεται ότι δευτερευόντως μετείχε σε αγώνες  κολύβησης και κωπηλασίας

Nicholas Andreadakis (1890-1922) one of the greatest athletes of Asia Minor was born in 1890 In Kordelio of  Smyrna (today’s Izmir)  by Lithrian parents. He was an athlete Athletics of Panionios, a rare complex talent, distinguished from his youth. He had competed in athletics from 1905 to 1920 with great success in almost every corner of then Hellenism (Smyrna, Ayvalık, Athens, Alexandria, etc.) becoming a great athlete with nationwide discrimination and performance.
Gold medals (7)
Silver medals (3)
Bronze medals (7)
He was honoured with the Golden Cross of Panionios (1907) which is the highest honor of the association, as best athlete of Asia Minor. 


In 1921 a paterfamilias then at the age of 31 years, ranks in the Greek army and actively participate in the military operations, with the rank of Second Lieutenant.

With the retreat of greek army stays at Smyrna and  ensures  the escape of his  family to Greece.  He remains  there and is arrested by Tsetes (turk bandits and common criminals).  He follows the fate of the tragic death of the rest of Asia Minor conscripts who, due to their origin  were excluded from the exchange and  perished 

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

Νόμισμα των Ερυθρών με μια μυστική κίστη και τα κιστοφορικά νομίσματα.
Α coin of Erythrai with a cista mystica and the cistophoric currencies

Νόμισμα από τις Ερυθρές της περιόδου του Ρωμαίου αυτοκράτορα Πόπλιου Σεπτίμιου Αντωνίνου Γέτα (Publius Septimius Geta Augustus). Από τη μία πλευρά απεικονίζεται ο αυτοκράτορας δαφνοστεφανωμένος και οι λέξεις: AYTΟ KAI ΠO CE ΓETAC (ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΚΑΙΣΑΡ ΠΟΠΛΙΟΣ ΣΕΠΤΙΜΙΟΥ ΓΕΤΑΣ). Από την άλλη πλευρά αναγράφεται: EΡYΘΡAIΩN, και απεικονίζεται μυστική κίστη με ένα αναδυόμενο φίδι. Πηγή: Wild winds. com

Ο Γέτας ήταν Ρωμαίος Καίσαρας από το 198-209 μ.Χ. και Συν -Αύγουστος με τον Καρακάλλα από το 209-212 μ.Χ. Δολοφονήθηκε από τον Καρακάλλα το 212 μ.Χ.

H μυστική κίστη ήταν ένα καλάθι που χρησιμοποιούνταν σαν κατάλυμα των ιερών φιδιών που σχετιζόταν με την τελετή μύησης στη λατρεία του Βάκχου (Διονύσου). Στο διονυσιακά μυστήρια ένα φίδι, που αντιπροσωπεύει το θεό, μεταφερόταν σε ένα κιβώτιο που ονομαζόταν κίστη σε στρώμα από φύλλα αμπέλου. Αυτή μπορεί να είναι η κίστη που αναφέρει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ότι γινόταν έκθεση της λόγω του ότι περιείχε το φαλλό του Διονύσου. Η κίστη που αναφέρεται στα μυστήρια της Ίσιδας μπορεί επίσης να περιείχε ένα φίδι, σαν τον χαμένο φαλλό του Όσιρη. Οι εορτές γονιμότητας των γυναικών των Αρτοφορίων περιελάμβαναν απεικονίσεις από ζύμη, φιδιών και των μορφών των ανδρών, με άλλα λόγια, φαλλικά σύμβολα.

Αρκετοί αρχαίοι αξιωματούχοι κυκλοφορούσαν τη φήμη πως ήταν γεννημένοι από έναν Θεό με μορφή φιδιού. Λένε πως ο αυτοκράτορας Αύγουστος γεννήθηκα από ένα φίδι και η μητέρα του ποτέ δεν έχασε τα σημάδια του αγκαλιάσματός του. Ένα φίδι λέγεται ότι είχε βρεθεί δίπλα στην κοιμώμενη Ολυμπιάδα, μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο σύζυγός της, ο Φίλιππος της Μακεδονίας, λέγεται πως ποτέ δεν ήρθε ξανά σε επαφή με τη «Νύφη του Φιδιού». Ο Αλέξανδρος μερικές φορές συνδέεται με το κερασφόρο φίδι. Ο θεός θεραπευτής, ο Ασκληπιός, λέγεται ότι γέννησε ένα γιό με μια γυναίκα που απεικονίζεται στο ναό του Ασκληπιού στη Σικυώνα να κάθεται σε ένα φίδι. Άγονες γυναίκες συχνά αναζητούσαν βοήθεια στους ναούς του Ασκληπιού για να κοιμηθούν στον περίβολο του άβατου. Έτσι, η εμπλεκόμενη ειδωλολατρία είναι αυτή της γονιμότητας, στη γη ή στην Αυτοκρατορία, ή τον αυτοκράτορα.
Στοιχεία : FORVM ANCIENT COINS

Τα Κιστοφορικά Νομίσματα
Ένα από τα χαρακτηριστικά της μύησης των Ελευσινίων Μυστηρίων ήταν τα φίδια και η μυστική κίστη. Η κίστη ήταν καλάθι με κάλυμμα από πάνω. Το έφτιαχναν από ευλύγιστα κλαδιά και μέσα του φυλάσσονταν τα ιερά αντικείμενα και τα φίδια που χρησιμοποιούσαν στις μυστικές τελετές.          Στα Ελευσινιακά Μυστήρια την κίστη έφεραν κατά την τελετή έναρξης, οι γυναίκες στο κεφάλι τους. Έχει βρεθεί αρχαίο νόμισμα που απεικονίζει αυτή τη στιγμή. Ο Θεός-θεραπευτής Ασκληπιός εμφανίζεται να κρατά ένα ιερό φίδι (αυτό-μαζί με τη ράβδο του-έγιναν σύμβολο της Παγκόσμιας Ιατρικής). Οι άτεκνες γυναίκες έφταναν στους ναούς του Ασκληπιού γιατί πίστευαν ότι αυτό δε φέρνει μόνο γονιμότητα στη γη, αλλά και σε αυτές τις ίδιες. Ξέρουμε ότι τα παλιά χρόνια στο χωριό, μέσα στα δώρα που έδιναν στις νιόπαντρες γυναίκες του χωριού ήταν καλάθια γεμάτα καρπούς και λουλούδια. Κάποτε έβαζαν μέσα και ασημένια νομίσματα για να ξεκινήσουν με κάποια άνεση την νέα τους ζωή. Νομίσματα που δεν απείχαν πολύ από εκείνα τα αρχαία, που σήμερα τα χαρακτηρίζουμε ως κιστοφορικά

Το ελληνιστικό βασίλειο της Περγάμου διαφοροποιήθηκε νομισματικά από την υπόλοιπη μικρασιατική επικράτεια με την καθιέρωση των λεγόμενων κιστοφορικών αργυρών νομισμάτων από το βασιλιά Ευμένη Β (197-159 π.Χ.). Η ονομασία «κιστοφορικά» ετυμολογείται από τη μυστική κίστη (cista mystica), ένα πολύ χαρακτηριστικό κυκλικό πλεκτό καλάθι, γνωστό από τη διονυσιακή λατρεία, που έφεραν στον εμπροσθότυπο. Μέσα από το μισάνοιχτο σκέπασμα της κίστης ξεπεταγόταν ένα φίδι - άλλοτε πάλι το φίδι απεικονιζόταν κουλουριασμένο γύρω από τον κάλαθο
Η επιλογή των τύπων αυτών δικαιολογείται τόσο από την ιδιαίτερη θέση της λατρείας του Διονύσου στην Πέργαμο, στον οποίο άλλωστε οι Ατταλίδες ανήγαν την καταγωγή τους, όσο και από τον ιδρυτικό μύθο της πόλης, που ήθελε ιδρυτή του κράτους τον Τήλεφο, γιο του Ηρακλή.

Κιστοφορικά νομίσματα εξακολούθησαν να εκδίδονται και μετά την κληροδότηση του βασιλείου της Περγάμου στη Ρώμη το 133 π.Χ. και τη συνακόλουθη ίδρυση της ρωμαϊκής επαρχίας της Ασίας το 129 π.Χ. H παρακολούθηση της εικονογραφικής εξέλιξης των συγκεκριμένων κοπών επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα τη διαδικασία διείσδυσης των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών πορτρέτων στις επιχώριες νομισματοκοπίες. Συγκεκριμένα, πρώτος ο Μάρκος Αντώνιος, που τιμήθηκε ως Νέος Διόνυσος, αντικατέστησε τη μυστική κίστη της εμπρόσθιας όψης με το πορτρέτο του
Ο κύριος όγκος των κιστοφορικών νομισματικών εκδόσεων περιλάμβανε αργυρά και χάλκινα νομίσματα. (Πηγή: Αρχαιογνώμων)

A coin of Erythrae from the period of Roman emperor Geta (Publius Septimius Geta Augustus). In the one side is depicted the emperor laureate and is written: AYT KAI ΠO CE ΓETAC. In the other side is written EΡYΘΡAIΩN and is depicted a cista mystica with emerging serpent.
Source: Wild winds.com
Geta was Roman Caesar during 198-209 AD and Co-Augustus with Caracalla 209-212 AD. He was murdered by Caracalla in 212 AD

Cista (or cista mystica), was a basket used for housing sacred snakes in connection with the initiation ceremony into the cult of Bacchus (Dionysus). In the Dionysian mysteries a serpent, representing the god, was carried in a box called a cista on a bed of vine leaves. This may be the Cista mentioned by Clement of Alexandria which was exhibited as containing the phallus of Dionysus. The cista mentioned in the mysteries of Isis may also have held a serpent, the missing phallus of Osiris. The fertility festival of the women of Arretophoria included cereal paste images ‘of serpents and forms of men,’ in other words, phallic symbols.

Several ancient dignitaries put about the rumour that they had been fathered by a god in serpent form. The emperor Augustus was said to have been fathered by a snake, and his mother never afterwards lost the marks of its embrace. A serpent was said to have been found beside the sleeping Olympias, mother of Alexander the Great. Her husband, Philip of Macedon, is reputed never to have coupled with the 'Bride of the Serpent' again. Alexander is sometimes connected with the horned serpent. The healer god, Asclepios, is said to have fathered a son on a woman who is depicted in Asclepios's temple at Sicyon as sitting on a serpent. Barren women often sought help at the temples of Asclepios to sleep in the precincts of the abaton. So the Idolatry involved is that of fertility, to the land or to the Empire, or Emperor. Source: FORVM ANCIENT COINS

The Cistophoric Currencies
One of the features of the initiation of the Eleusinian Mysteries was snakes and the cista mystica. Cista was a basket with top cover, made from pliable branches. Inside were kept the sacred objects and snakes that were used in secret ceremonies. At the opening ceremony In the Eleusinian Mysteries, women brought a cista upon their heads. Ancient coins are depicting the moment. God-healer Asclepius appears holding a sacred serpent (that -along with his rod became a symbol of the World Medical). The childless women arrived at the Asklepios temples because they believed that it not only brings fertility to the land, but to them too. We know that in the old days in the village, among the gifts given by the married women of the village, were baskets full of fruit and flowers. Once they put inside silver coins in order to start with some comfort their new life. Currencies were not far from ancient ones, which today we characterize as Cistophoric

The Hellenistic kingdom of Pergamum diversified currency from the rest of Asia Minor territory with the introduction of so-called Cistophoric silver coins by King Eumenes II (197-159 BC). The name "Cistophoric" derives from the secret Rockrose (cista mystica), a very characteristic circular knitted basket, known from the Dionysian cult.
Through the half-open lid of the Rockrose took a step a snake –another time the snake was portrayed coiled around the basket.
The selection of these types is justified both by the special place of the cult of Dionysus in Pergamon, where also the Attalids traced their origin and the founding myth of the city, wanting as the state’s founder, Telepho the son of Hercules. Cistophoric coins continued to be issued after bequeathing the kingdom of Pergamon to Rome in 133 BC and the subsequent establishment in 129 BC of the Roman province of Asia. The iconographic evolution of these cuts helps us to have a better understanding  of the process of penetration of Roman imperial portraits in lymph coinages. Specifically, first Mark Anthony, who was honored as New Dionysus, replaced the secret Rockrose of the front face with his portrait. The bulk of Cistophoric coinage consisted of silver and bronze coins. (source: Archaiognomon)

Ο Αυτοκράτορας Πούμπλιος Σεπτίμιος Γέτας. Emperor Publius Septimius Geta- Louvre


 Νόμισμα από την Πέργαμο με μυστική κίστη. A coin from Pergamos with cista mystica


Μυστική κίστη. Cista mystica


Η Ολυμπιάς. Olympias


Όσιρις. Osiris  

                                                                                                                                 

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Η Ερυθραία Σίβυλλα. Από εικονογραφημένo έργο του Βοκάκιου.
The Erythraean Sibyl. From an illustrated book of Boccaccio

Η Ερυθραία Σίβυλλα. Από εικονογραφημένη γαλλική μετάφραση του έργου  του μεγάλου ανθρωπιστή του 14ου αιώνα Τζιοβάνι Βοκκάκιου: Διάσημες γυναίκες (De mulieribus claris- χειρόγραφο που βρίσκεται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη)
Το έργο  ήταν μια συλλογή βιογραφιών των σημαντικότερων μέχρι τότε γυναικών το πρώτο δείγμα της δυτικής λογοτεχνίας που αφιερώθηκε αποκλειστικά στις γυναίκες. Ο Βοκκάκιος ο ίδιος λέει ότι το  εμπνεύστηκε χρησιμοποιώντας ως υπόδειγμα το αντίστοιχο βιβλίο του ιταλού ουμανιστή και ποιητή, πατέρα της Αναγέννησης, Πετράρχη, το "De viris illustribus" (Ένδοξοι άνδρες)


The Erythraean Sibyl. From an illustrated French translation of the work “De mulieribus claris- Famous Women” of the great humanist of the 14th century,  Giovanni Boccaccio (manuscript found in British Library), a collection of biographies of the most important women until this period, the first sample of Western literature devoted exclusively to women. Boccaccio himself says that he was inspired and used as a model, the book “De viris illustribus (illustrious men) by Petrarch, the Italian humanist and poet, father of the Renaissance.  

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

H χαρακωμένη Παναγία του Λυθριού. The scratched icon of Holy Virgin of Lithri


Οι διωγμοί ξεκίνησαν τον Μάϊο του 1914. Τρομοκρατία βασανισμοί, εκτοπίσεις, τάγματα ασφαλείας (AmeleTaburu), η πόλη ερημώνει…
Στο λόφο με τα απομεινάρια της Αρχαίας Ακρόπολης η Θεά Αθηνά η αγαπημένη θεά των αρχαίων Ιώνων κατοίκων της πόλης κλαίει με το χαλασμό που αντικρίζει. Μαζί της κλαίει και η Αγία Ματρώνα προστάτιδα των σύγχρονων Ελλήνων κατοίκων του Λυθριού κλαίει από το εκκλησάκι της που είναι κτισμένο κι αυτό (18ος αι.) στον ίδιο λόφο κλαίει για το χαλασμό, κλαίει και το κοριτσάκι που στο ίδιο λιμανάκι των Ερυθρών εκεί που στα βάθη των αιώνων είχε αγκυροβολήσει ο Έρυθρος, σε αυτό το ίδιο λιμάνι περιμένει να ρίξει άγκυρα το καΐκι από την αντικρινή Χίο, περιμένει τη σωτηρία…
Το κοριτσάκι είναι η κάτοικος του Λυθριού Σταματούλα Κάσδαγλη και μαζί με την οικογένειά της κι άλλους Λυθριανούς βρίσκεται στο λιμάνι μετά την διαταγή των Τούρκων για εκκένωση του Λυθριού. Έντρομοι όλοι περιμένουν το καΐκι της λευτεριάς-προσφυγιάς. Τσέτες επιτίθενται στους άμαχους Ερυθραιώτες και την ώρα της επιβίβασης ένας φανατισμένος Τούρκος θα επιτεθεί στο κορίτσι με την εικόνα. Εκείνο σηκώνει ψηλά μπροστά στο πρόσωπό του το Άγιο Σύμβολο για προστασία. Η χατζάρα του Τούρκου θα καρφωθεί με μανία πολλές φορές στο εικόνισμα χαρακώνοντας για πάντα το αγιογραφημένο ξύλο, το κορίτσι μπήκε στη βάρκα και έφερε στην μητέρα-γη Ελλάδα το μοναδικό αντικείμενο της οικογένειάς της που γλύτωσε από το χαλασμό…

Σημείωση: Η Σταματούλα Κάσδαγλη απεβίωσε προ ετών στην Ν. Ερυθραία της οποίας υπήρξε μόνιμη κάτοικος μετά τον ξεριζωμό της από τα πάτρια εδάφη (ανταλλαγή πληθυσμών για τους Πολιτικούς), σύμφωνα δε με τις αφηγήσεις της οι δικοί της είχαν παραγγείλει την Εικόνα στη Χίο το 1909, όπως αναγράφει και η αγιογραφία χωρίς όμως την υπογραφή του αγιογράφου. Ο εκπαιδευτικός-συγγραφέας κ. Θοδωρής Κοντάρας, ένας από τους συγγραφείς του λευκώματος-πηγής του άρθρου, θεωρεί ότι η παραγγελία της εικόνας της Παναγίας Θεοτόκου είχε γίνει στην Νέα Μονή τόπο αγιογράφησης πολλών εικόνων Λυθριανών. Και, μας ενημέρωσε πως η φορητή αυτή εικόνα της Παναγίας αποτελεί σήμερα Ιερό οικογενειακό κειμήλιο των εγγονών της Στ. Κάσδαγλη. Η Στ. Κάσδαγλη ήταν μία από τους 70.000 Ερυθραιώτες που το 1914 αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ερυθραία.
Χαρακιές στη μνήμη, 100 χρόνια αφότου ο κύκλος ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ-ΙΩΝΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ έκλεισε. Έκλεισε;
Χαρακιές ευλάβειας στη μνήμη των Ιώνων, χαρακιές πίστης στην καρδιά των Ορθοδόξων για την χαρακωμένη μορφή Της Μητέρας Του Θεού, Της Μητέρας όλων μας
Χαρακιές που έμειναν στην Άγια Εικόνα να θυμίζουν το πιο άγνωστο μέρος της τραγωδίας του Ελληνισμού, την πρώτη φάση του μεγάλου Διωγμού(1913-1918)…

Βασική πηγή: Λεύκωμα ΕΡΥΘΡΑΙΑ/ Πολιτιστική Εταιρεία ΠΑΝΟΡΑΜΑ, Αθήνα 1997. Αρθρογράφος-Ερευνήτρια : Τασσώ Γαΐλα IΚΑΡΙΏΤΙΚΑ ΝΈΑ

Λόγχη εκεντήθη ο υιός της Παρθένου
Λόγχη εκεντήθη η εικών της Παρθένου
Προσκυνούμε σου τα πάθη Χριστέ
Προσκυνούμε σου τα πάθη Παρθένε
Προσκυνούμε σου τα πάθη Μάνα Ερυθραία  


Erythraea -Lithri. The persecution began in May of 1914. Terrorism,  tortures, deportations, AmeleTaburu(work batallions, concentration camps) the city was deserted. On the hill with the remnants of the ancient Acropolis,  Goddess Athena the beloved goddess of the ancient Ionian residents of the city, is weeping facing the  turmoil.

With her, St. Matrona  the  patron saint of modern Greek residents of Lithri, from her chapel, built on the same hill during the 18th century, is weeping  too lamenting for the turmoil. In the same port of Erythrai where thousand years ago the hero Erythros had anchored, a little girl is weeping too, waiting for the boat from the opposite Chios  to drop anchor, waiting for salvation ...

The girl is the  resident of Lithri Stamatoula Kasdagli who with her family and other Lithrians stays at the port after the order of the Turks for evacuation of the town. All are waiting scared for the boat of freedom and exile. Turk bandits are attacking non combatant Erythraiot civilians and during the  time of boarding a fanatic Turk will attack the girl with the holy icon. She  holds up in front of her face the Holy Symbol for protection. The Turkish sword will be stabbed  furiously many times on the icon scratching forever the painted wood, the girl boards the boat and brings to mother-land Greece the only object of her family which escaped the turmoil ...

Notes: Stamatoula Kasdagli died years ago in New Erythraea (a suburb of Athens) of which she had been a permanent resident after the uprooting from the homeland       (population exchange for politicians) and according to her fellow citizens, her family had ordered the icon in Chios in 1909 as stated on it but without the signature of the painter. The teacher-writer Mr. Theodore Kontaras , one of the authors of the album-source of this  article- considers that  the icon of Holy Virgin Mary was ordered to Nea Moni (New Monastery) of Chios a place where many icons ordered by Lithrians, were painted.  He informed us that this portable icon of Our Lady is now sacred heirloom of Stam. Kasdagli’s grandsons. Stam. Kasdagli was one of the 70,000 Erythraiotes who in 1914 were forced to flee peninsula of Erythraea.

Scratches in memory, 100 years after the cycle ASIA-IONIAN CULTURE is closed. Is really closed? Scratches of devotion to the memory of the Ionians, Scratches of faith in the heart of the Orthodox faithful for the knurled face of the Mother of God, Mother of all of us. Scratches left on the Holy Icon to remind the most unknown part of Hellenism tragedy, the first phase of the great persecution (1913-1918) ...

With a spear was pierced the Son of the Virgin.
With a spear was pierced the icon of the Virgin.
We worship Thy Passion, O Christ.
We worship Thy Passion, O Virgin  
We worship Thy Passion, O Mother Erythraea

   




Σχέδιο: Π.Μ. Τσουμπέ.


Χίος. Νέα Μονή.Chios. Nea Moni (New Monastery)

 
Σαν τον Μωυσή. Like Moses

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Νόμισμα από τις Ερυθρές με τον Ηρακλή. Ancient Greek Electrum Hekte Coin from Erythrai - 550 BC

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό έργο της αρχαϊκής Ιωνικής τέχνης, έναν εντυπωσιακό αρχαίο ελληνικό στατήρα από ήλεκτρο από την πόλη των Ερυθρών που χτυπήθηκε γύρω στο 550-500 π.Χ. Στη μια όψη έχουμε ένα Ιωνικό πορτρέτο του θεϊκού ήρωα της ελληνικής μυθολογίας Ηρακλή. Απεικονίζεται στραμμένος προς τα αριστερά, φορώντας στο κεφάλι τη λεοντή- το τομάρι του λιονταριού της Νεμέας- κοιτάζοντας με ένα μεγάλο, μετωπική μάτι και με ελαφρώς χωρισμένα χείλη. Η άλλη πλευρά φέρει έγκοιλο τετράγωνο.                                                                                          

Τα πρώτα νομίσματα κόπηκαν στη Μικρά Ασία στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. Κομμένα από ήλεκτρο, ένα φυσικά κράμα από ασήμι και χρυσό, αυτά τα πρώιμα νομίσματα χρησιμοποιούνταν για συναλλαγές σε μεγάλο γεωγραφικό χώρο επαναστατικοποιώντας το εμπόριο και τις οικονομίες της αρχαίας Μεσογείου
Αυτά τα ειδικά μικρά κομμάτια από πολύτιμα μέταλλα δεν είναι μόνο θαυμαστά για την ιστορική σημασία τους, αλλά επίσης οι αστραφτερές επιφάνειές τους έχουν διατηρήσει θαυμάσια έργα τέχνης, έργα τα οποία ανήκουν σε μία από τις πιο σημαντικές περιόδους της δυτικής πολιτιστικής ανάπτυξης.

Αυτός ο μικρός αλλά μαγευτικός στατήρας φέρει την εικόνα του Έλληνα ήρωα Ηρακλή, που παρατηρείται σε τυπικό Ιωνικό στυλ της ύστερης αρχαϊκής περιόδου με ένα μεγάλο, μετωπικό μάτι, μακριά ίσια μύτη και σαρκώδη χείλη


A fine work of Archaic Ionian art, a striking ancient Greek electrum hekte from the city of Erythrai, on the coast of Asia Minor. Struck circa 550 - 500 BC. The obverse with an iconic Ionian portrait of the divine hero of Greek myth, Herakles. He is shown facing left, wearing a headdress made from the skin of the Nemean lion, staring out through a large, frontal eye and with slightly parted lips. The reverse with quadripartite incuse punch.

The very first coins were minted in Asia Minor at the end of the 7th Century BC. Struck from electrum, a naturally occurring alloy of silver and gold, these early coins were traded far and wide, revolutionising the trade and economies of the ancient Mediterranean.
Not only are these special little pieces of precious metal wondrous for their historical significance, but their gleaming surfaces have preserved splendid works of art, works which belong to one of the most important periods of western cultural development.

This small but enchanting hekte carries the image of the Greek hero Herakles, he is seen in typical late Archaic Ionian style with a large, frontal eye, long straight nose and full lips.

Data: Artancient

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

Πήλινο ειδώλιο, αρχών του 6ου αιώνα π.Χ. από τις Ερυθρές.
Terracotta figurine, early sixth century. B.C., from Erythrai



Πήλινο ειδώλιο, αρχών  του 6ου αιώνα π.Χ. από τις Ερυθρές που βρίσκεται στο  Αρχαιολογικό Μουσείο της Σμύρνης
Terracotta figurine, early sixth century. ac., from Erythrai in the Izmir (Smyrna) Archaeological  Museum
Πηγή DataWikimedia Commons 


Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Γλυκά και φαγητά από το Λυθρί.

Από ότι θυμόταν η μητέρα μου :
Στο Λυθρί έκαναν τα φύλλα από αγριοτριαντάφυλλα γλυκό.


Τα γαλακτομοπούρεκα γινόταν με ρυζόγαλο αντί για κρέμα.
Έκαναν τα καλμπούρια ή φοινίκια δηλ. μελομακάρονα με σιρόπι από πετιμέζι με κανέλλα.
Έκαναν λουκουμάδες με προζύμι. Έκαναν μπακλαβάδες.

Ρετσέλι.
Ψήνεις λίγο το πετιμέζι. Καθαρίζεις φέτες ψιλές κυδώνι ή σύκα (που τα ’χεις βάλει στον ασβέστη) και τα ψήνεις μέσα στο πετιμέζι


Διάφορα φαγητά:
Τσαρκαμάς. Ο τσαρκαμάς είναι πίτα που έκαναν στο Λυθρί με τους τρυφερούς βλαστούς των κρεμμυδιών και χυλό από αλεύρι.
http://erythrealithri.blogspot.gr/2010/06/blog-post_4405.html


Tsarkamas was a pie made in Lithri with the tender shoots of onions and batter of flour.

Τραχανάς. Για την παρασκευή του χρησιμοποιούσαν ένα χόρτο το τραχανόχορτο*.
Γλυκός :
Βάζεις γάλα ρίχνεις αλεσμένο στάρι,τα ανακατώνεις και το πρωί γίνεται τραχανάς.
*Χιώτες από την απέναντι στο Λυθρί Χίο, μου έδειξαν σαν τραχανόχορτο το φυτό σταφυλίνος δηλ. το δαύκος καρότο Daucus_carota


Ξινός :
Έβραζαν ντομάτες σε λίγο νερό έβαζαν και το τραχανόχορτο.Τις έσφιγγαν, έβγαζαν τα φλούδια και στο ζουμί ζύμωναν ζύμη. Την έτριβαν να γίνει ψιλά ψιλά κομμάτια και τα ξεραίνανε

Τυρόπιτα.
Άνοιγες φύλλο που έκοβες σε κομμάτια. Χτυπούσες τυρί και αυγά. Έριχνες στη μέση κάθε κομματιού λίγες κουταλιές και τα δίπλωνες κάνοντας τα τετράγωνα. Τα τηγάνιζες.

Όπως αναφέρει ο Αρχέστρατος, έλληνας φιλόσοφος και ποιητής από τις Συρακούσες που έζησε τον 4ο π. Χ. και που θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης Δυτικής γαστρονομίας :
Απέναντι από τα στενά της Χίου βρίσκονταν οι μικρασιατικές πόλεις Τέως και Ερυθραί, και οι δύο φημισμένες για τα μπαρμπούνια τους, οι Ερυθρές δε και για το ψωμί τους, που ψηνόταν σε πήλινους φούρνους.
http://erythrealithri.blogspot.gr/2011/01/breads-of-erythrea-from-archestratos-to.html 
Για το φούρνισμα είχαν τις πινακωτές δηλ. σκάφες με χωρίσματα. Έβαζαν μέσα το ψωμί για να ανέβει.

Από Ελενίτσα Τσαντάκη : Μνήμες από τη Λυθριανή μητέρα της Σταματία Σκαρμαλιωράκη
το γένος Νικάκη  
Ιμάμ μπαϊλντί
Έκοβε  ένα δυο κρομμύδια στον πάτο και μετά έβανε τις μελιτζάνες αφού τις καθάριζε (έβγαζε τα φλούδια) και τις αλάτιζε. Στη συνέχεια  έβαζε από μια οκά ντομάτα και λάδι χωρίς νερό. Μετά χύμιζε το τσικάλι(το ανατάρασσε για να πάει το πάνω κάτω)και έβαζε στο τέλος λίγο πιπεράκι.   

Κουνέλι.  
Στο κουνέλι έβαζε καρύδια και έπαιρνε σκούρο χρώμα σαν του  λαγού.

Σκορδαλία  με καρύδι
1,5 φλιτζάνι του τσαγιού καρύδια, λάδι, λεμόνι, σκόρδο και λίγο αλάτι .
Βάζουμε στο γουδί το σκόρδο και το αλάτι και τα ανακατεύουμε πολύ, μετά βάζουμε το καρύδι και ύστερα τα βάζουμε σε μια λεκάνη και τα δουλεύουμε με λεμόνι και λάδι.


Καλαμαράκια Λεθριανά
Από συνταγή που κατέγραψε ο φιλόλογος Θοδωρής Κοντάρας

Ανάμιση ως δυο κιλά καλαμαράκια, ένα φλιτζάνι τσακιστάδες χωρίς κουκούτσια,
ένα φλιτζάνι λάδι, μισό φλιτζάνι άσπρο κρασί,3 ταζέδικες τρουφαντές ντομάτες για ένα κουτί ντομάτα του μπακάλη, 2-3 μέτρια κρομμύδια,ένα μάτσο μαντανό, αλάτσι και καραμπιμπέρι.

Καβουρντίζεις το κρομμύδι με το λάδι κι απέ ρίχτεις τα καλαμαράκια και τα σβεις με το κρασί. Άμα πάρουνε μια βράση, ρίχτεις τη ντομάτα, το μαντανό και τ’ αλατσοπίπερο. Τσι τσακιστάδες τσι ζοματείς με νερό χοχλακιαστό και ναν τσι ρίξεις στο φαΐ σκεδό στο τέλεμα τση βράσης του.
Τα καλαμαράκια ευταδάκι ναν τως τα σερβίρεις για με ρύζι πιλάβι για με βραστές πατέτες, να δεις νοστιμιά!
Λεξιλόγιο :  
Τσακιστάδες: πράσινες ελιές, τσακιστές. Ταζέδικες: φρέσκες. Χοχλακιαστό: βραστό. Ευταδάκι: ετούτα εδώ.

Φωτογραφικό υλικό από το διαδίκτυο

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Λόφοι και εκκλησίες του Λυθριού Hills and churches of Lithri

Η αρχαία πόλη των Ερυθρών περιτειχιζόταν από τα τέλη του 4ου-3ου αιώνα π.Χ από χερσαία τείχη  μήκους 3.200 χιλ. Όπως αναφέρει ο  Γιάννης Ζήκας(Αρχαία Ερυθραία ):  Τα θεμέλια ολόκληρου του φρουρίου κατέβαιναν ως τη θάλασσα και περνούσαν από 7 λόφους.
Ο πρώτος ήταν του Γκαζούκη(1).
Ο δεύτερος του Σαλιούκου(2). 
Ο τρίτος του Σεκή(3). 
Ο τέταρτος των Αγίων Πατέρων(4)
Ο πέμπτος της Τούρλας (5) 
Ο έκτος της Αγίας Ματρώνας
Ο έβδομος του Καμπούρη
Στον κάμπο είχε ένα λόφο που τον έλεγαν της Αγίας Τριάδας. Την εκκλησία αυτή την είχε κτίσει ένας τούρκος αγάς που είχε πολλούς εργάτες χριστιανούς για να τους ευχαριστήσει. Ο Αγάς όμως είχε ένα γιό πολύ κακό που δυο φορές χάλασε την εκκλησία και ο πατέρα του την επισκεύασε.
Μια μέρα αγανάκτησε ο αγάς και είπε στο γιό του ότι : την καρδιά που έχεις θα γίνεις στεβετζής (μάλλον  ντεβετζής δηλ. καμηλιέρης)

 

Τo 1914 (πρώτος διωγμός)  έφυγαν οι κάτοικοι του χωριού ειδοποιημένοι από το δεσπότη. Στο χωριό έμειναν τέσσερα παιδιά που είχαν ανεβεί σε ένα λόφο του Αγίου Αντρέα  για να δουν ως πέρα αν έρχονταν οι τούρκοι. Πράγματι φάνηκαν να ’ρχονται γύρω στους 500 περίπου οι οποίοι είδαν τα παιδιά πυροβόλησαν και τα σκότωσαν.



Στα νότια του χωριού  έρρεε το ποταμάκι  Τσάυ (τούρκικα çay : ρυάκι ). Απέναντι του  ήταν ο λόφος που τον έλεγαν Τεπέ τρκ. Tepe : λόφος. Εκεί όπως έλεγε η θεία η οικογένεια είχε ένα ελαιώνα. Σήμερα  ο λόφος είναι χτισμένος με  διάφορες  βίλλες 

Παρατηρήσεις
1.Γκαζούκη. Ίσως από  κάποιο πάσσαλο : kazık                                                       2.Σαλιούκου. Ίσως από το Sülük( βδέλλα) ή το  sâlik (ο βαίνων, ο πορευόμενος) . Όμως επίθετο Σαλούκος  συναντάται στη Νάξο.  Πολλοί από τους κατοίκους της χερσονήσου της Ερυθραίας ήταν Κυκλαδίτες και αρκετοί από τη Νάξο. Ίσως λοιπόν το όνομα  ήταν Κυκλαδίτικο. Ίσως  πάλι να έχει σχέση με το San Luca Άγιο Λουκά.  Τοπωνύμιο στου Σαλούκου  υπάρχει και στο χωριό Κατσιδώνι της Σητείας Κρήτης.
3.Σεκή. Seki σημαίνει ταράτσα. Όμως το τοπωνύμιο είναι στου Σεκή.  Ίσως να ήταν από το όνομα Zeki : έξυπνος ή από το Χασεκή : αυτός που ανήκει αποκλειστικά στο σουλτάνο, μέλος της σωματοφυλακής του σουλτάνου.
4. Αγίων Πατέρων. Από ναό αφιερωμένο στους Αγίους Πατέρες δηλαδή  στην μνήμη των 318 Αγίων Πατέρων, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο που συνήλθε στην Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ. Η σύνοδος συνήλθε κατά πρόσκληση του Μέγα Κωνσταντίνου κατά το εικοστό έτος της βασιλείας του και είχε διάρκεια 3,5 χρόνια. Η Α' Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τον Άρειο και τον Αρειανισμό και συνέταξε τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως. Εορτάζουν την έκτη κατά σειρά Κυριακή μετά το Πάσχα
5.Τούρλα . Καμπυλωτό ύψωμα 
6.Ο λόφος της Ακρόπολης των Ερυθρών με την εκκλησία της Αγία Ματρώνας της Χιοπολίτιδος που τα ερείπια της περιμένουν την αναστήλωση
7.Ο λόφος κάποιου με το επίθετο ή το παρωνύμιο Καμπούρης 

Όπως βλέπουμε η περιοχή που ήταν για αρκετούς αιώνες τουρκοκρατούμενη, είχε αρκετά τούρκικα ονόματα.  Τα ονόματά τους  έδωσαν και αρκετά από τα  εξωκκλήσια που είχε το χωριό. Όπως αναφέρουν οι  Μ. Κορομηλά- Θ. Κονταράς (Ερυθραία. Ένας ευλογημένος μικρόκοσμος στην καρδιά της Ιωνίας )  το χωρίο είχε δυο εκκλησίες και 25 εξωκκλήσια. 
Να θυμίσουμε πως μέσα στο Λυθρί ήταν η μεγάλη εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής και στο λόφο η Αγία Ματρώνα με το προσκυνητάρι της Αγίας Ευρέσεως. Ο Άγιος Νικόλαος  κοντά στη θάλασσα, ο Άγιος Χαράλαμπος (μεταξύ θεάτρου και αγοράς),   ο Αϊ Γιάννης στα Γρύπιατα (στις εκβολές του ποταμού). Υπήρχαν ακόμη  σε άλλους  λόφους οι εκκλησίες των Αγίων Πατέρων, της Αγίας Τριάδας, του Αγίου Ανδρέα. Ο  κατάλογος δεν έχει κλείσει. Ελπίζω να συμπληρωθεί σύντομα.

 
The ancient city of Erythrai from the late 4th-3rd century BC was  immured with 3,200 km long walls. As John Zikas(Ancient Eythraea)  says :  The foundations of the entire fortress went down to the sea and passed through seven hills.
The first was the  hill of Gkazoukis (1).
The second of Salioukou (2).
The third of Seki (3).
The fourth of the  Holy Fathers (4)
The fifth of Tourlas (5)
The sixth of Saint  Matrona
The seventh of Kambouri

Notes
1.Gkazouki. Name maybe from a stake: kazık in turkish 
2.Salioukou. Maybe  from the turkish words Sülük :  leech or  sâlik  (he who walks). But the name Saloukos is found in the island of Naxos. Many of the inhabitants of the peninsula of Erythraea had origin from Cyclades islands  as Naxos. They where of populations  who,  when turks invated Asia Minor, found  refuge  to the islands. What Saloukos  means ? Has any relation with the catholic San Luca? Who knows 
3.Seki.  Perhaps behind was the  name of a turk  feudal lord maybe called Zeki : smart or Haseki: one that belongs exclusively to the Sultan, a member of the bodyguard of the sultan.
4. Holy Fathers hill. Probably had on the top  a church dedicated to the 318  Holy Fathers who took part in the First Ecumenical Council held in Nicaea in Bithynia in 325 AD.  The session was held at the invitation of Constantine the Great in the twentieth year of his reign and lasted 3.5 years. The First Ecumenical Synod condemned Arius and Arianism and compiled the first seven articles of the Creed. 5.Tourla. In Greek means Curved hill
6. Matrona was a saint from the island of Chios. The church was ruined as all the other churches after 1922
7.Kambouris means one  with hunchback
In the plain was  too a hill called the hill of Holy Trinity. The church was built  by a Turkish agha(land lord) in order to satisfy his many Christians workers. Agha had a very bad son. He  demolished the church twice  but  his father was repairing it.
One day Agha resented  with his son’s attitude and  told him : With such a heart  the only thing you have to do is to become a  camel driver


In 1914 during the first persecution the villagers were alerted by the local Bishop. In the village remained only four children who had climbed the  hill of Saint Andreas to see beyond as if the Turks came. Then around 500  turk soldiers invaded the village and when they saw the children shot and killed them.



In the south of the village  is flowing  the river called Tsay (çay: brook in Turkish ). Opposite is a hill that was called  Tepe (hill). There, as  my  aunt told me, was an olive trees plantation of our family. During last years many villas were built in the hill

The area was for centuries under Turkish rule that’s why  there were  many Turkish local names. Some names are due to churches. As reported by M. Koromila- Th. Kontaras (Erythraea. One blessed microcosm in the heart of Ionia) the village had two churches and 25 chapels.
In the  village was a great church dedicated to  Zoodochos Peghe( Holy Virgin the Living Source). On the Acropolis hill was St. Matrona.  The chapel of Agios Nikolaos was  near the sea, of Agios Charalambos (between the theater and market), in Grypiata (near the river ) was the chapel of  St. John. There were still other hills  with churches as the hill of the Holy Fathers, of the Holy Trinity, of St. Andrew. The list is not closed. I hope to be completed soon
Η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος της  Νικαίας. Τhe First Ecumenical Council held in Nicaea in Bithynia