Oι Ερυθρές ήταν πόλη των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας στην χερσόνησο της Ερυθραίας. Σύμφωνα με τον Παυσανία χτίστηκε αρχικά από Κρήτες με αρχηγό τον Έρυθρο, γιο του Ραδάμανθυ ( που κατά την μυθολογία ήταν ήρωας της Κρήτης , ένας από τους γιούς του Δία και της Ευρώπης, αδελφός του Μίνωα και του Σαρπηδώνα ). Οι Κρήτες εκδιώχθηκαν στην συνέχεια από τους Ίωνες που μετανάστευσαν στην περιοχή τον 11ο αιώνα π.Χ. περίοδο του πρώτου Ελληνικού αποικισμού. Σύμφωνα με τον Στράβωνα αρχηγός των Ιώνων ήταν ο Κνώπος, νόθος γιος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόρδου. Ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις της Ιωνίας που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων.
Πάνω στα ερείπια των Ερυθρών χτίστηκε το χωριό Λυθρί που το όνομά του είναι παραφθορά του αρχαίου. Ερυθραί Ερυθρί Ρυθρί Λυθρί. Οι τούρκοι σήμερα το αποκαλούν Ιλντιρί, παραφθορά του Λυθρί μιά και δεν υπάρχει στη γλώσσα τους το θ

Μετά τον 12ο αιώνα οι έλληνες της Μ. Ασίας άρχισαν να αραιώνουν λόγω των μαζικών εξισλαμισμών. Τον 18 ο – 19 ο αιώνα ενισχύθηκαν οι ελληνικοί πληθυσμοί με μεταναστεύσεις από τον ελλαδικό χώρο. Στην περιοχή του Λυθριού εγκαταστάθηκαν Κρητικοί, Χιώτες και άλλοι. Πολλά ονόματα Λυθριανών είναι Κρητικά και άλλα δείχνουν καταγωγή από την Εύβοια. Η προφορά τους θύμιζε τα Χιώτικα αλλά και ο μπάλος που ήταν ο κύριος χορός του χωριού δείχνει και νησιώτικες καταβολές .

Το 1914 έχουμε εγκατάσταση Μουσουλμάνων στα παράλια ανάμεσά τους και των Τουρκοκρητικών. Αυτοί οι πληθυσμοί υποκινούνταν από την Τουρκική κυβέρνηση κατά των ελλήνων. Η επικείμενη είσοδος της Τουρκίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ήταν πρόσχημα για να εκδιώξει τους Έλληνες τον Μάιο του 1914 με την καθοδήγηση των συμμάχων τους Γερμανών ώστε να εκκενωθεί η περιοχή απέναντι από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για στρατιωτικούς λόγους. Άρχισε μια ανθελληνική εκστρατεία του τύπου, καταπίεση και εξαναγκασμός των Ελλήνων για δήθεν «εκούσια» μετανάστευση, λεηλασίες, δολοφονίες. Μετατοπίσεις πληθυσμών έγιναν και από τις ακτές στο εσωτερικό της Μ. Ασίας. Μια μορφή καταπίεσης ήταν τα Αμελέ ταμπουρού(τάγματα εργασίας) για άνδρες άνω των 45 ετών όπου πολλοί πέθαναν από πείνα, κακουχίες, αρρώστιες. Είχαμε κύμα φυγής προς την Ελλάδα(πρώτος διωγμός). Τότε ο παππούς Ιωάννης γιός του ιερέα του Λυθριού Κωσταντίνου Στριμπούλη εξαδέλφου του Ανδρέα Συγγρού και η γιαγιά Ουρανία με τα παιδιά τους κατέφυγαν στον Πειραιά στα Μανιάτικα. Στο διωγμό γεννήθηκε η μητέρα μου Αγγελική. Κάποιες αδελφές της γιαγιάς πήγαν τότε στην Κρήτη και αδέλφια του παππού στο Κιάτο Κορινθίας.

Τα 1919 γίνεται η απόβαση του Ελληνικού στρατού και επιστρέφουν οι εκτοπισμένοι. Η οικογένεια μας επιστρέφει το 1920 στο Λυθρί που το βρίσκει ρημαγμένο(σπίτια χωρίς πόρτες και ταβάνια, κτήματα που είχαν ρημάξει) και ξεκινά τη ζωή από την αρχή. Οι Λυθριανοί στρατεύτηκαν και υπηρέτησαν μέχρι την κατάρρευση του μετώπου στον ελληνικό στρατό. Ανάμεσα τους και οι θείοι Αντώνης Στριμπούλης και Αντώνης Νικάκης. Το 1922 με την κατάρρευση του μετώπου η οικογένεια περνά απέναντι στην Χίο και μετά περιπέτειες καταλήγει στην επαρχία Σητείας. Φυγή με φόντο τις φλόγες του πολέμου την τραγωδία του ξεριζωμού και ένα μυθιστορηματικό φλογερό ειδύλλιο ανάμεσα στην μεγαλύτερη αδελφή της οικογένειας και ένα κρητικό βαθμοφόρο της ελληνικής χωροφυλακής. Άλλοι χάθηκαν άλλοι σκόρπισαν σαν τα πουλιά και κατέληξαν αλλού. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων του Λυθριού ήρθαν στην Αττική και δημιούργησαν μαζί με άλλους πρόσφυγες από την χερσόνησο της Ερυθραίας την Νέα Ερυθραία. Εδώ τα τελευταία χρόνια ξαναέχτισαν τον ναό της Αγίας Ματρώνας.

Αυτό το μπλόγκ είναι ένας φόρος τιμής στους Προγόνους που έζησαν στις Ερυθρές στη συνέχεια Λυθρί και τα κόκαλά τους είναι σκορπισμένα σε αυτήν την ιερή γη και στη μνήμη αυτών που έζησαν την τραγωδία του ξεριζωμού όπως η γλυκεία μου μάνα




Erythrai was built on the west side of the peninsula of Erythraea near the westernmost point of Asia Minor.
According to Pausanias, the city was originally built by Cretans, led by Erythros son of Radamanthys (who according to mythology, was a hero of Crete, one of the sons of Zeus and Europa, brother of Minos and Sarpidon). In the years ahead
in the 11th century BC, during the period of the first Greek colonization immigrated Ionians established here . According to Strabo leader of the Ionians was Knopos, illegitimate son of the legendary king of Athens Kordos

The city was one of the twelve cities of Ionia, who participated in the Common of Ionians
Upon the ruins of Erythrai was built the village of Lithri whose name is a corruption of the ancient

After the 12th century, the Greeks of Asia Minor began to thin due to massive islamization. In 18th - 19th century the Greek populations were strengthened with migrations from other parts of Greek peninsula and islands.

In 1914 were installed in the shores of Asia Minor muslims from Balkans. These people were motivated by the Turkish government against the Greeks. The imminent entry of Turkey in the First World War was a pretext to expel the Greeks in May 1914 under the guidance of the allies of Turks the Germans in order to evacuate the area near the eastern Aegean islands for military purposes. An anti-Greek campaign started in the turkish press, they increased the oppression and they forced the Greeks supposedly “voluntary” to migrate in a orgy of looting and murders. Shifts in population were from the coast to the interior of Asia Minor. One form of oppression was Amele Taburu (work orders) for men over 45 years where many died of hunger, suffering, sickness. It was in those “work orders” where hundred of thousand Greeks and 1,5 million Armenians were lost. We hade a wave of flight to Greece (first persecution). Then my grandfather and grandmother with their children fled to Piraeus . During the persecution was born my mother. Some sisters of grandmother then went to Crete and brothers of grandfather to Kiato Corinth.

In 1919 we have the landing of the Greek army for the liberation of Asia Minor and with it returned the displaced. Our family came back in Lithri during 1920 finding it ravaged (houses without doors and ceilings, ravaged farms, looted churches) and starts their life again. Men of Lithri as of other parts of Asia Minor joined and served until the collapse of the front in the Greek army. Between them two uncles. In 1922 after many errors in Greek strategy and because of the betrayal of our former allies the Anglo-Franks who abandoned us when Kemal gave them what they wanted (Petrols in Mosule etc.) , the front was collapsed .

Avoiding the persecutions greek populations run to the near islands in order to be saved and from there ware landed on the main Greece. With them my family passed first through the island of Chios and finally ended after many adventures in Crete in the province of Sitia. An adventure having as a background the flames of war, the tragedy of uprooting and a fiery fictional romance between the older sister of the family and a Cretan rank of Greek gendarmerie. Others were lost others scattered like birds and led elsewhere. A large number of Lithrians were landed in Attica and established with other refugees from the peninsula of Erythraea, in an area near Athens giving to the new settlement the name New Erythrea. There resently they built the church of St. Matrona.

In Lithri called Ildiri after 1922 were established Balkanians ancestors of Christians convertors to Islam. The churches were demolished under an organized plan by turkish government to destroy the Greek presence, and now are remaining only some ruins.

This blog is a tribute to my Ancestors who lived in Erythrai- Lithri whose bones are now scattered in this holy land, and in memory of those who suffered the tragedy of uprooting as my sweet mother.



Ερυθρές –Λυθρί
Μετάφραση από το άρθρο: In Search of Roots: The Lost Hellenic Communities of Tsesme Province, της Κατερίνας Τσούνη στην εφημερίδα της ομογένειας της Αμερικής Greek News 19 Ιανουαρίου 2009 :
Ήταν γνωστό σαν Λυθρί στους βυζαντινούς χρόνους και ήταν ένα μικρό χωριό. Έχει βυζαντινά και ελληνικά ερείπια. Η ελληνική ιστορία του χωριού φαίνεται να έχει τελειώσει τον 13ο αιώνα, όταν η επισκοπή των Ερυθρών μεταφέρθηκε στον Τσεσμέ. Από τον 17ο αιώνα, το χωριό επανιδρύθηκε. Στα 1900, υπήρχαν 1535 άτομα. Το 1921, ένα χρόνο πριν από τη μικρασιατική καταστροφή, οι κάτοικοι του χωριού αριθμούσαν 1800 άτομα. Η εθνοτική σύνθεση ήταν Έλληνας Ερυθραίοι μετανάστες από τη Χίο και την Κρήτη. Ο ναός τους του Αγίου Χαραλάμπου είναι υψηλά σε ένα λόφο δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο των Ερυθρών. Η εκκλησία της Αγίας Ματρώνας του 17ου αιώνα είναι σε μια κοντινή κορυφή. Κατά τον Στεφανίδη «Λειτουργούσαν στην πόλη ένα σχολείο αρρένων των 60 μαθητών και ένα σχολείο θηλέων σαράντα μαθητών ». Η κοινότητα των εμπόρων του Λυθριού έστειλε τους καλύτερους μαθητές τους στο εξωτερικό για τις προηγμένες σπουδές στη Μασσαλία και στην Πράγα . Οι χωρικοί ήταν πλούσιοι και είχαν τα μέσα για να στείλουν τη νεολαία τους στο εξωτερικό για σπουδές.
Είχαν πολλά ξωκλήσια στα χωράφια, όπου καλλιεργούνται βαμβάκι, το σιτάρι και καπνό, λουλούδια, αμυγδαλιές και ελιές, αμπέλια είχαν επίσης κεραμικά και αλιευτικές επιχειρήσεις . Οι απόγονοί τους είναι στη Χίο, τις Οινούσσες και τη Νέα Ερυθραία Αττικής. Το σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι οι νησιώτες του Αιγαίου είχαν μια συνεχή κίνηση κατοίκησης και εμπορίου με τη Μικρά Ασία. Έχτισαν εκεί παροικίες και έζησαν για λόγους εργασίας. Επέστρεψαν στα νησιά τους, όταν το έργο περατώνεται.
Οι θερινές εξοχικές κατοικίες των κατοίκων της Κάτω Παναγίας ήταν στις Ερυθρές, το σημερινό Ildir

Ένας σημαντικός χώρος στο αρχαιολογικό μουσείο της Σμύρνης είναι αφιερωμένος στην αρχαία πόλη Ερυθρές. Ευρήματα από πρόσφατες ανασκαφές περιλαμβάνουν κεραμική, μικρές προσφορές σε χαλκό και ελεφαντόδοντο από το 670 - 545 π.Χ. Τα αγάλματα από ελεφαντόδοντο είναι Κρητικού και Ροδιακού στυλ. Ένα γλυπτό κόρης βρέθηκε. Είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα ενός μεγάλου μαρμάρινου γλυπτού από τους αρχαίους χρόνους. Ο Παυσανίας είπε ότι οι Ερυθρές χτίστηκαν από Κρητικούς και κατοικήθηκαν από Λύκιους, Κάρες και Παμφύλιους. Η πόλη καταστράφηκε από τους Πέρσες, μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Διοικήθηκε από τον 9ο αιώνα π.Χ. από την Αθήνα. Γκράφιτι σε μια κούπα είναι από τον 6ο αιώνα π.Χ. και δείχνουν ότι οι προσφορές ανήκαν στο Ναό της Αθηνάς Πολιάδος . Οι μικρές μπρούντζινες φιγούρες λιονταριών είναι από το πρώτο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.. Μοιάζουν με το μεγάλο άγαλμα του λιονταριού από το Bayindir που βρίσκεται στο Μουσείο της Σμύρνης. Τα μικρά ευρήματα είναι τα πρώτα Ιωνικά δείγματα τύπου λιονταριού, που χρησίμευσαν ως μοντέλα για τους Ετρούσκους καλλιτέχνες (πρώιμους Ιταλούς). Τα τεχνουργήματα είναι από μια τομή στην κορυφή της Ακρόπολης των Ερυθρών .

Ο Ηρόδοτος αναφέρει στην Ιστορία του, ότι "ο Ναός της Αθηνάς Πολιάδος στις Ερυθρές ήταν γνωστος στον αρχαίο κόσμο για τις περίφημες ιέρειες γνωστές σαν η Σίβυλλα." Σύμφωνα με την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, ήταν γυναίκες με την δωρεά των προφητικών δυνάμεων εκ μέρους του θεού Απόλλωνα. Η Ερυθραία Σίβυλλα ζωγραφίστηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο από το 1508 - 12 σε μια τοιχογραφία από το παρεκκλήσι Καπέλα Σιξτίνα στο Βατικανό. Η πιο διάσημες Σίβυλλες ήταν αυτές των Ερυθρών και της Κύμης …….. κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας. Η Ερυθραία Σίβυλλα πούλησε τα Σιβυλλικά βιβλία στον Ταρκίνιο τον τελευταίο βασιλιά της Ρώμης, τα οποία στεγάστηκαν στο ναό του Δία στο λόφο του Καπιτωλίου στην Ρώμη.

Erythrae –Lithri
From the article : “The lost Hellenic Communities of Tsesme province” by Catherine Tsounis in the Greek-American weekly newspaper Greek-News. January 19, 2009:

It was known as Lithri in Byzantine times and was a small village. It has Byzantine and Greek ruins. The Greek history of the village appeared finished in the 13th century, when the diocese of Erythrae was transferred to Tseme. From the 17th century, the village was reestablished. In the 1900ʼs, there were 1535 persons. In 1921, one year before the Asia Minor catastrophe, the villagers numbered 1800 persons. The ethnic composition was Greek Erythraean, immigrants from Chios and Crete. Their church of Saint Haralambos is high on a hill next to the archaeological site of Erythrae. The 17th century church of Agia Matrona is on a nearby peak. “A boyʼs school of 60 students and girlʼs school of forty students operated in the town,” said Stefanides. The merchant community of Lithri sent their best students overseas for advanced studies in Marseilles and Prague. The villagers were wealthy and had the means to send their youth overseas for study. They had many country chapels in the farm fields, where they cultivated cotton, wheat and tobacco, flowers, almond and olive trees, grape vineyards, ceramics and fishing industries. Their descendants are in Chios, Oinousses and Nea Erythrae in Attica. The point that must be stressed is that the Aegean islanders had a constant movement of habitation and trade with Asia Minor. They built colonies and lived there for work purposes. They returned to their islands when their work terminated.
In Erythrea were the summer home residences of people of the village Kato Panagia todays Tsiflik

A significant space is dedicated from the ancient city of Erythrae in the Izmir archaeological Museum. Findings from recent excavations include pottery, small offerings in bronze and ivory from 670-545 B.C. The ivory statues are of Cretan and Rhodian style. A Korean sculpture was found. It is one of the first examples of a large marble sculpture from Ancient times. Pausanias said Erythrae was built by Cretans and inhabited by Lycians, Carians and Pamphylians. The city was destroyed by the Persians after the mid 6th century B.C. It was ruled from 9th century B.C. by Athens. Graffiti on a bowl is from 6th century B.C. indicate the offerings belonged to the Temple of Athena Polis. The small lion figurines in bronze are from the first half of 6th century B.C. They resemble the large Lion statue from Bayindir that is in the Stoneworks Museum of Izmir. The small findings are the earliest Ionian examples of a lion type, that served as models for Etruscan artists (early Italians). The artifacts are from a trench on top of the Erythrae Acropolis.

Herodotus states in his History that “the Temple of Athena Polias at Erythrae was famous in the ancient world for their famous priestesses known as the Sibyl.” According to Greek and Roman mythology, they were women bestowed with prophetic powers by the God Apollo. The Erythaean Sibyl was painted by Michaelangelo from 1508-12 in a fresco from the Sistine chapel, Vatican. The famous Sibyls were the Erythraean and the Cumaean Sibyl who presided over the Apollonian oracle at Cumae, a Greek colony located near Naples, Italy. The Erythraean Sibyl sold the Sibylline books to Tarquin, the last King of Rome, that were housed in the Temple of Jupiter on Capitoline Hill in Rome.





Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Αντικρύ Χίου(Απέναντι από τη Χίο). Πέρασε από τις Ερυθρές κατά την τρίτη περιοδεία του ο Απόστολος Παύλος; Opposite Chios. Did Apostle Paul during his third journey pass from Erythrai ?


Μία από τις πιο λεπτομερείς εξηγήσεις ενός θαλασσινού ταξιδιού στην αρχαία βιβλιογραφία καταγράφεται στις Πράξεις κεφ. 20: 6-21. Το πλαίσιο είναι το τρίτο ταξίδι του Απ. Παύλου, που ξεκίνησε με την αναχώρησή του από την επαρχία της Μακεδονίας έως τον τελικό προορισμό του στην Ιερουσαλήμ.
Όπως λένε οι Πράξεις των Αποστόλων 20.14-15:
 ήλθομεν εις Μυτιλήνην ( ήρθαμε στη Μυτιλήνη ). Κακείθεν αποπλεύσαντες τη επιούση κατηντήσαμεν αντικρύ Χίου τη δε ετέρα παρεβάλομεν εις Σάμον ……..(από εκεί αποπλεύσαμε την επόμενη μέρα και φθάσαμε αντικρύ(απέναντι) εις την Χίο. Κατά δε την άλλην μέρα προσεγγίσαμε στη Σάμο….
Οι μελετητές έχουν επισημάνει ότι η σχετική περικοπή στις Πράξεις μοιάζει με το ύφος του Περίπλου στην αρχαία λογοτεχνία. Ο Περίπλους του Ευαγγελιστή Λουκά αναφέρεται σε μια σειρά από δώδεκα λιμάνια, ένα καταφύγιο και τρία ορόσημα και συγκρίνεται με λιμάνια που αναφέρονται στους δύο γνωστούς περίπλους του Αιγαίου και της Μεσογείου - εκείνη του Ψευδο-Σκύλακα και στο Σταδιασμό.
Το πλοίο του Απ. Παύλου, μετά τον απόπλου του από το βόρειο λιμάνι της Μυτιλήνης την κύρια πόλη της Λέσβου, έφτασε αντικρύς Χίου (Πράξεις 20:15). Ο Haenchen (The Acts of the Apostles: A commentary Philadelphia: Westminter) σημειώνει το λόγο για αυτή την αγκυροβόληση: « Η απόσταση από τη Μυτιλήνη στη Σάμο είναι πάρα πολύ μεγάλη για το ταξίδι μιας μέρας (εδώ οι άνθρωποι προφανώς δεν αποπλέουν τη νύχτα).
Τι σημαίνει γεωγραφικά "απέναντι από τη Χίο» (αντικρύς Χίου);Το νησί της Χίου χωρίζεται από τη Μικρά Ασία από ένα στενό 6,5 χιλιομ. πλάτους στο στενότερο σημείο του με το κύριο λιμάνι του νησιού, τη Χίο ή Χώρα, να βρίσκεται 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από τον Τσεσμέ την αρχαία Kysos που δεν φαίνεται να είχε ενεργό λιμάνι στη Ρωμαϊκή περίοδο. Το ζήτημα είναι αν Χίος σημαίνει το νησί ή την ομώνυμη κύρια πόλη του.
Ο Στράβων (Γεωγρ. 14.13.5) σημειώνει ότι η πόλη της Χίου είχε ένα καλό λιμάνι και μια ναυτική βάση που θα μπορούσε να διεκπεραιώσει ογδόντα πλοία. Ως εκ τούτου, ο Schnabel (Acts. Grand Rapids: Zondervan.) καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το πλοίο του Παύλου έπλευσε προς το νησί "προφανώς στην κύρια πόλη στην ανατολική ακτή που ονομάζεται επίσης Χίος" Εάν η πόλη της Χίου δεν είναι η ορθή ερμηνεία, τότε είναι πιθανό ότι το πλοίο του Παύλου πέρασε τη νύχτα απέναντι από το νησί της Χίου κοντά στο ακρωτήριο Άργεννον (Άσπρος κάβος) σημερινό Beyaz burun.
Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Morton (The role of the physical environment on ancient seafaring), αυτό είναι ένα από τα τρία μέρη στα Χιακά στενά, ιδιαίτερα αξιοσημείωτο για τους υπεράκτιους βράχους ή τους ρηχούς υφάλους. Ο πλοίαρχος του πλοίου του Παύλου αναμφίβολα θα το γνώριζε αυτό και θα είχε αποφύγει το ακρωτήριο ως αγκυροβόλιο για τη νύχτα. Πολλοί είναι οι άτλαντες που απεικονίζουν την στάση του Α. Παύλου στο νησί της Χίου. Μόνο ο Βιβλικός Άτλας της Οξφόρδης δείχνει μια διαδρομή που έρχεται κοντά στις ακτές της Μικράς Ασίας.

Η έλλειψη συναίνεσης ανάμεσα στους μελετητές και τους άτλαντες σχετικά με το αίνιγμα στις Πράξεις 20:15 εισηγείται μια νέα πρόταση : Υπάρχει μόνο μία άλλη μεγάλη πόλη κοντά στη Χίο με ένα κατάλληλο λιμάνι –οι Ερυθρές. Η πρόταση του McNeile (St. Paul: His life, letters, and Christian doctrine. Cambridge: Cambridge University Press) ότι το σκάφος του Παύλου έφτασε σε «έναν τόπο στην ηπειρωτική χώρα απέναντι από το νησί της Χίου» υποστηρίζει τον εντοπισμό του στην ακτή της Μ. Ασίας. Ο καπετάνιος του πλοίου Παύλου θα έπλευσε νότια από το βόρειο λιμάνι της Μυτιλήνης και, μετά που διέκρινε τη χερσόνησο των Καράμπουρνων, ακολούθησε τη δυτική ακτογραμμή της, μέχρι τις Ερυθρές, μια απόσταση 100 χιλιομέτρων. Το πλήρωμα του σκάφους παρά το γεγονός ότι ήταν υπό την καθοδήγηση του Παύλου, χρησιμοποίησε αναμφίβολα την ευκαιρία για τη διεξαγωγή επιχειρηματικών συναλλαγών στα διάφορα λιμάνια. Μια και τα παράκτια σκάφη συνήθως διανυκτέρευαν σε αυτά τα λιμάνια, οι Ερυθρές θα ήταν μια φυσική θέση για τον Παύλο και τους συντρόφους του να μεριμνήσουν για τροφή και διαμονή.
Ο Greaves (The land of Ionia: Society and economy in the archaic period. London: Wiley-Blackwell) σημειώνει ότι Ερυθρές είχαν ίσως την πιο ιδανική τοποθεσία από κάθε άλλη πόλη της Ιωνίας. Βρισκόμενη σε μια χερσόνησο που προεξέχει έξω στον κόλπο, με την ψηλά τοποθετημένη δεσπόζουσα ακρόπολη της που μπορεί να τη δει κανείς από μακριά, με το λιμάνι της "ιδανικό για την πλοήγηση, που βλέπει δυτικά προς Χίο". Μια μικρή ομάδα των νησιών οι Οινούσσες χωρίζουν τη Χίο από τη χερσόνησο της Ερυθραίας και χρησιμεύουν σαν εφαλτήριο μεταξύ των δύο. Ο Στράβων (Γεωγραφικά 14.644) επισημαίνει τέσσερα άλλα νησιά που είναι στον κόλπο μπροστά από τις Ερυθρές και λέγονται Ίπποι . Αυτά αξιοθαύμαστα προστάτευαν τις " Ερυθρές.
Ένα ερώτημα: γιατί ο Λουκάς δεν αναφέρει το όνομα των Ερυθρών στο κείμενο; Η παράλειψη αυτή δεν πρέπει να αποτελέσει εμπόδιο, διότι και σε άλλα μέρη στις Πράξεις τα ονόματα των λιμανιών παραλείπονται.


Ο συγγραφέας στο τέλος αναφέρει πως το άρθρο: εντοπίζει μια άλλη τοποθεσία στην Τουρκία σχετική με τα ταξίδια του Παύλου με πιθανά οφέλη για τον τουρισμό. Καταλήγει πως : Αν οι Ερυθρές θα βρουν στο μέλλον μια θέση στους χάρτες των ταξιδιών του Α. Παύλου μένει να ειδωθεί.

Ξεχνά βέβαια πως μετά την εξόντωση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1922 και τη φυγή και των κατοίκων του Λυθριού, ήρθαν στις Ερυθρές και εγκαταστάθηκαν εκτουρκισμένοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί που μαζί με το κεμαλικό καθεστώς εξαφάνισαν ότι χριστιανικό υπήρχε εκεί. Με την αναβίωση του σκληροπυρηνικού ισλαμισμού του παράφρονα Ερντογάν δεν υπάρχουν περιθώρια..
Αν οι τούρκοι του σημερινού Ιλντιρί δεν μπορούν να κάνουν κάτι που είναι απόμακρο από την κουλτούρα τους, οι απόγονοι των Λυθριανών είτε της Ν. Ερυθραίας ή των Οινουσών ή οπουδήποτε αλλού μπορούν να αξιοποιήσουν την πολιτιστική τους κληρονομιά και να βάλουν στο εορτολόγιο τους και την ανάμνηση της επίσκεψης του Αποστόλου των Εθνών στην αλησμόνητη πατρίδα τους (Παρασκευή 28 Απριλίου σύμφωνα με τον αναρτημένο πίνακα). Το εύχομαι

Στοιχεία: M. Wilson: Research Fellow, Τμήμα Αρχαίων και Βιβλικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο της Νότιας Αφρική: O περίπλους κατά την τρίτη περιοδεία του Αποστόλου Παύλου. Πράξεις 20:15


One of the most detailed accounts of a sea journey in ancient literature is recorded in Acts 20:6-21:8. The context is Paul's third journey that began with his departure from the province of Macedonia to his final destination in Jerusalem. Scholars have noted that the relevant passage in Acts resembles the style of the Periplus in ancient literature.
In his periplus Luke provides a sequence of twelve harbors, one shelter and three landmarks. The Lukan periplus is compared with ports mentioned in two known periploi of the Aegean and Mediterranean Sea - that of Pseudo-Scylax and the Stadiasmus Maris Magni.
Paul's ship, after sailing from the northern harbor of Mitylene the main city of Lesbos, arrived αντικρυς Χίου (Acts 20:15). Haenchen (The Acts of the Apostles: A commentary Philadelphia: Westminter) notes the reason for this anchorage: "[T]he stretch from Mitylene to Samos is much too long for a day's voyage (here people evidently do not sail by night)".
What does "opposite Chios" (αντικρύς Χίου) mean geographically? The Greek island of Chios is separated from Asia Minor by a strait 6.5 kilometers wide at its narrowest point, The island's main port, Chios or Chora, lies 15 kilometers northwest of Çeşme, ancient Kysos. Occupied during the classical period, Kysos does not seem to have been an active port in the Roman period. Part of the interpretive issue here is whether Chios means the island or its eponymous main city. Strabo (Geogr. 14.1.35) notes that Chios city had a good port and a naval station that could handle eighty ships.
Therefore Schnabel(Acts. Grand Rapids: Zondervan.) concludes that Paul's ship sailed to the island "presumably putting into the chief town on the eastern coast also called Chios" If Chios city is not the correct interpretation, it is then possible that Paul's ship spent the night opposite Chios Island near Cape Argennum. However, as Morton (The role of the physical environment on ancient seafaring) notes, this is one of three places in the Chian strait particularly notable for offshore rocks or shallow reefs.
Since the captain of Paul's ship would undoubtedly know this, he would have avoided the cape as an anchorage for the night.
Many atlases depict Paul stopping at Chios Island. Only the Oxford Bible Atlas shows a route coming close to the coast of Asia Minor. The lack of consensus among scholars and atlases about the textual and geographical conundrum in Acts 20:15 suggests that a fresh hypothesis is in order.
There is only one other major city near Chios with a suitable harbor - Erythrae. The suggestion by McNeile (St. Paul: His life, letters, and Christian doctrine. Cambridge: Cambridge University Press.) that Paul's boat arrived at "a point on the mainland opposite the island of Chios" argues for this attempt to localize it on the coast of Turkey.
The captain of Paul's vessel would have sailed south from the north harbor of Mitylene and, after sighting the Karaburun peninsula, followed its western coastline to Erythrae, a distance of 100 kilometers. The crew of the coasting vessel, despite being under Paul's direction, undoubtedly used their opportunities to conduct trading business in the various ports. Since coasting vessels usually overnighted in these ports as well, Erythrae would be a natural place for Paul and his companions to arrange for food and lodging.
Greaves (The land of Ionia: Society and economy in the archaic period.. London:Wiley-Blackwell) notes that Erythrae has perhaps the most perfect location of any town in Ionia. Situated on a peninsula jutting out into the bay, its high-sided and dominant acropolis can be seen from far away; its harbor "was ideal for navigation, looking west toward Chios". A small group of islands at Oinoussai separated Chios from the Erythrai peninsula and served as stepping stones between the two. Strabo (Geogr. 14.644) notes that four other islands sitting in the gulf before Erythrae were called Hippoi. These "admirably protected" Erythrae.

 But why doesn't Luke provide the name of Erythrae in the text? This omission should not pose an obstacle because in other places in Acts the name of the port is omitted.

The author at the end says that the article : identifies another location in Turkey related with the journeys of A. Paul with the potential benefits for tourism. He concludes that: If Erythrai in the future find a place on Paul's journey maps it remains to be seen. Of course he forgets, that after the annihilation of Asia Minor’s Greeks in 1922, and the escape of Lithrians, at Lithri, Muslim populations were settled who with the Kemalists disappeared the traces of Christian there.

With the flourishing Islamism of Erdogan there are not margins for such a proposal But although today Ildiri’s Turks can not do something which is far away from their culture, the descendants of Lithrians either in N. Erythrea or in Oinouses or anywhere else in Greece can reclaim their cultural heritage and put in their calendar the memory of the Apostle of the Nations’ visit to their unforgettable homeland (Thursday 28 April according to the chart of the article). I wish it

 Data:The Lukan periplus of Paul's third Journey with a textual conundrum in Acts 20:15 M. Wilson Research Fellow, Department of Ancient and Biblical Studies, University of South Africa;



Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Παιάνας των Ερυθραίων στον Ασκληπιό (του Ισόδημου από την Τροιζήνα). Paean of Erythraeans to Asclepius (of Isodimos from Troezen)


Ο παρών παιάνας στον Ασκληπιό ανακαλύφθηκε σε επιγραφή από την ιωνική πόλη Ερυθραί της Μικράς Ασίας, η οποία φαίνεται να γράφτηκε γύρω στα 360 π.Χ. Η επιγραφή βρέθηκε στο τοπικό Ασκληπιείο πάνω σε μια μαρμάρινη στήλη, η οποία έφερε επίσης οδηγίες για μια τελετουργία προς τιμήν του Ασκληπιού καθώς και δύο αποσπασματικά σωζόμενους παιάνες προς τον Απόλλωνα. Φαίνεται, λοιπόν, ότι υπήρχε συνδυασμένη λατρεία των δύο θεών, Απόλλωνα και Ασκληπιού, όπως βεβαιώνεται και από άλλες παρόμοιες συνθέσεις. Έχει προταθεί ότι συντάκτης του ύμνου είναι ο Ισόδημος από την Τροιζήνα, ο οποίος αναφέρεται από τον Λουκιανό, Δημοσθένους εγκώμιον 27, ως συντάκτης ενός πολύ γνωστού παιάνα.
Ο παιάνας από τις Ερυθρές βρέθηκε επίσης σε άλλες 3 τοποθεσίες. Εδώ, όμως, οι επιγραφές είναι μεταγενέστερης εποχής. Μια παραλλαγή βρέθηκε στην αιγυπτιακή Πτολεμαΐδα και χρονολογείται στα 100 μ.Χ. Άλλη παραλλαγή, αποσπασματική, βρέθηκε στο Ασκληπιείο της Αθήνας και χρονολογείται στον 1ο ή 2ο αιώνα μ.Χ. Τέλος, μια τρίτη εκδοχή βρέθηκε στο Δίον (2ος αιώνας μ.Χ.). Αυτά τα μεταγενέστερα αντίγραφα δε διατηρούν το στροφικό σύστημα της επιγραφής από τις Ερυθρές. Η ύπαρξη τόσων αντιγράφων δείχνει τη δημοφιλία του ύμνου, ο οποίος πρέπει επί αιώνες να κυκλοφορούσε στα κέντρα λατρείας του Ασκληπιού.
 Ο παιάνας αποτελείται από 3 μέρη που αντιστοιχούν στις 3 στροφές. Στην πρώτη στροφή υμνείται ο Απόλλωνας (Παιάνας) που γέννησε τον Ασκληπιό, στη δεύτερη παρατίθενται τα ονόματα της οικογένειας του Ασκληπιού, στην τρίτη γίνεται παράκληση για υγεία και καλή τύχη. Παρακάτω παρατίθεται ο παιάνας στην αρχαιότερη μορφή του, αυτή των Ερυθρών To μέτρο του ποιήματος είναι λυρικοί δάκτυλοι με σποραδικούς ιαμβικούς διμέτρους.

Τον Παιάνα ψάλτε, ξακουστό για την εξυπνάδα του,                                   
νέοι, τον γιο της Λητώς, τον μακροτοξευτή,  
ιέ Παιάν,
που μεγάλη χαρά στους θνητούς γέννησε
με την Κορωνίδα ερωτοσμίγοντας                                                                   
στου Φλεγύα τη γη,(1)
ιή Παιάν, τον Ασκληπιό
θεό ενδοξότατο,
ιέ Παιάν.

Απ' αυτόν γεννήθηκαν ο Μαχάων                                                                   
ο Ποδαλείριος(2)κι η Ιασώ,
ιέ Παιάν,
η ωριόματη Αίγλη κι η Πανάκεια,
παιδιά της Ηπιόνης, μαζί με την ξακουστή
ιερή Υγεία.(3)                                                                                                      
Ιή Παιάν, Ασκληπιέ
θεέ ενδοξότατε,
ιέ Παιάν.

Τη χάρη κάνε μου κι έλα ευμενής                                                       
στην ευρύχωρη πόλη μου,                                                                              
ιέ Παιάν,
και δος μας χαρούμενοι να βλέπουμε του ήλιου
το αγαπημένο το φως μαζί με την ξακουστή
ιερή Υγεία.
Ιή Παιάν, Ασκληπιέ                                                                                        
θεέ ενδοξότατε,
ιέ Παιάν.
1.Δηλ. στη Θεσσαλία.
2. Ο Μαχάων και ο Ποδαλείριος, γιοι του Ασκληπιού, είναι στην Ιλιάδα γιατροί των Ελλήνων και αρχηγοί θεσσαλικών φύλων.

3. Η Ηπιόνη ήταν σύζυγος του Ασκληπιού. Όλα τα άλλα ονόματα είναι θυγατέρων του θεού. Όλα τα ονόματα της οικογένειας του Ασκληπιού σχετίζονται με την υγεία και την ιατρική 
(Από ανάρτηση  του Σταύρου  Γκιργκένη)


This paean to Asclepius discovered  in an inscription from the Ionian city of Erythrae in Asia Minor, seems to be written around 360 BC.  The inscription was found in the local Asklepieion on a marble column, which also brought instructions for a ritual in honor of Asclepius and two fragmentary surviving paeans to Apollo. It seems then, that there was a combined worship of two gods, Apollo and Asclepius, as confirmed by other similar compositions. It has been suggested that the author of the hymn is Isodimos of Troezen, who is mentioned by Lucian: Demosthenes Tribute 27 as editor of a very famous paean.
The paean from Erythrai  was also found in 3 other locations. Here, however, the inscriptions are of subsequent season. A variation  found in Egyptian Ptolemais dates back to 100 AD.  Another variant fragmentary, found in Asklepieion of Athens dates to the 1st or 2nd century AD.  Finally, a third variation was found in Dion (2nd century AD). These later copies do not retain the rotational system of the inscription of Erythrai.  The existence of so many copies shows the popularity of the hymn, which should be circulated for centuries in the Asclepius cult centers.

The paean consists of three parts corresponding to three verses. In the first verse Apollo (paean) who gave birth to Asclepius is praised, in the second are listed the names of Asclepius’ family, in the third, the  request is for health and good luck. Below is the paean to the oldest form that of Erythrai The meter of the poem is lyrical fingers with sporadic iambic dimetrous.

The famous for his intelligence Paean (Saviour),
oh youth chant, the son of Leto, who shoots away with the bow
Ie  paean,
Who gave great joy to mortals
when erotically mixed with Koronis
in the land of Flegias(1)
Ie paean
gave birth to Asclepius
a glorious God, Ie paean

From him  Machaon, Podalirius(2) and Iaso
Ie paean   
Egli with beautiful eyes and  Panacea
children of Epione with the famous
sacred Hygeia(3) were born.
Ie paean Asclepius
illustrious god ,
Ie paean.

Do me the  favor and come favorable
in my spacious city,
Ie paean,
Make  us happy to see the sun’s
loving  light together with famous
sacred Hygeia Ie  paean, Asclepius
illustrious god ,
Ie paean.

1. Thessaly
2. Machaon and Podalirius, sons of Asclepius, are in Iliad doctors of Greeks and heads of Thessaly tribes
3.Epione was wife of Asclepius. All other names are of god’s daughters. All of Asclepius family names are related to health and medicine.

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Βοτσαλωτό μωσαϊκό από τις Ερυθρές. Παίζοντας με τα χρώματα. Pebble mosaic from Erythrai. Playing with colors

Τμήμα ψηφιδωτού (βοτσαλωτού) δαπέδου με φτερωτά λιοντάρια (μέσα του 3ου πΧ. αιώνα), βρέθηκε τυχαία στη διάρκεια ανέγερσης σπιτιού μέσα στο χωριό Λυθρί σήμερα Ιλντιρί. Εδώ το σχέδιο με την αναπαράσταση του ψηφιδωτού μου έδωσε ιδέες να παίξω με τα χρώματα



Part of a mosaic (pebble) floor with winged lions (mid-3rd BC. Century), found by chance during construction of the house in the today’s village Ildiri(once greek Lithri)
Here the drawn with the representation of the mosaic,  gave me ideas to play with colors














Ένα δημόσιο λουτρό βυζαντινής περιόδου στις Ερυθρές. A public bath of Byzantine period at Erythrae

Κοντά στις παραθαλάσσιες βίλλες νότια των Ερυθρών, οι Ερυθραίοι των ελληνορωμαϊκών και πρωτοχριστιανικών  χρόνων, έκτισαν ένα δημόσιο λουτρό το οποίο λειτούργησε μέχρι τον 19ο αιώνα. Εξυπηρέτησε δηλαδή τους Ερυθραίους των βυζαντινών καιρών-όταν μετά το 650, το αστικό κέντρο εγκαταλείπεται  και ξανακατοικείται η Ακρόπολη γιατί προσέφερε μια σχετική ασφάλεια- εξυπηρέτησε όμως και τους Λυθριανούς που άπλωσαν ξανά τον οικισμό τους προς τη θάλασσα. Πάντως οι νεότεροι το θυμούνται μόνο σαν χάλασμα. Ίσως να λειτουργούσε μέχρι τους σεισμούς του 1881-83 (Μαριάννας Κορομηλά-Θοδωρή Κοντάρα: Ερυθραία) 



Near the seaside villas south of Erythrae, Erythreans of Greco-Roman and early Christian times, built a public bath which worked until the 19th century. That served Eythreans of  Byzantine times-when after 650 A. C. , the urban center was abandoned and the Acropolis  was re-inhabited because it  offered a relevant security-  but it served the Lithrians too,  who stretched the settlement back to the sea. However, the younger inhabitants of Lithri remember it as spoilage. 'Perhaps it functioned until the earthquakes of 1881-83.  (Marianna Koromila-Theodoros  Kontaras: Erythraea).

Photos : arkeolojigezginleri. blogspot.gr and  TC Erdem Yavuz



Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Νικόλαος Ανδρεαδάκης. Ο Λυθριανός Πρωταθλητής Ελλάδος (μαραθωνοδρόμος). Nikos Andreadakis. A greek marathon race champion from Lithri

Ξεθωριασμένες μνήμες αναφέρονται στον μαραθωνοδρόμο Ανδρεαδάκη από το Λυθρί.  
O Νικόλαος Ανδρεαδάκης (1890-1922)  ένας από τους σημαντικότερους Μικρασιάτες αθλητές γεννήθηκε το 1890 στο Κορδελιό της Σμύρνης από γονείς Λυθριανούς.  Αθλητής στίβου του Πανιωνίου, σπάνιο πολυσύνθετο ταλέντο, διακρίνεται από νεαρής ηλικίας και αγωνίζεται από το 1905 μέχρι το 1920 με μεγάλη επιτυχία σε κάθε σχεδόν γωνιά του τότε Ελληνισμού ( Σμύρνη, Αϊβαλί, Αθήνα, Αλεξάνδρεια, κ.λ.π.) και αναδεικνύεται σε σπουδαίο αθλητή με πανελλήνιες διακρίσεις και επιδόσεις .


ΤΙΤΛΟΙ – ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ  ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ

Πανελλήνια ρεκόρ
 Άλμα εις μήκος: 6,60 μ. και 6,61 μ. (1908, ανεπίσημα ρεκόρ), 6,855 μ. (1909)
 Άλμα τριπλούν ( παλαιό στυλ.: βήμα-βήμα-άλμα) : 14,09 μ. (1907), 14,47 μ. (1909)
 Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου
 Χρυσά μετάλλια (7)
 1909: άλμα τριπλούν : 14,09 μ.
 1910: άλμα εις μήκος : 6,445 μ.
 1910: άλμα τριπλούν : 13,48 μ.
 1915: άλμα εις μήκος : 6,445 μ.
 1915: άλμα τριπλούν : 14,45 μ.
 1919: άλμα τριπλούν : 13,65 μ.
 1919: άλμα εις ύψος άνευ φόρας: 1,25 μ.
 Ασημένια μετάλλια (3)
 1909: άλμα εις μήκος: 6,39 μ.
 1910: άλμα εις ύψος άνευ φόρας: 1,30 μ.
 1912 : άλμα εις μήκος: 6,29 μ.
 Χάλκινα μετάλλια (7)
 1907: άλμα εις μήκος: 5,93 μ.
 1909: άλμα εις ύψος: 1,55 μ.
 1909: άλμα εις ύψος άνευ φόρας: 1,30 μ.
 1912: άλμα εις ύψος: 1,55 μ.
 1912: άλμα εις ύψος άνευ φόρας: 1,33 μ.
 1920: άλμα εις μήκος: 5,92 μ
 1920: άλμα τριπλούν: 12,90 μ.
 Πανιώνιοι Αγώνες (35 νίκες)
 1905 (2): μήκος, ύψος.
 1906 (1): ύψος.
 1907 (1): τριπλούν.
 1908 (5): μήκος, ύψος, ύψος άνευ φόρας, τριπλούν, πένταθλο.
 1909 (4): μήκος, ύψος, ύψος άνευ φόρας, τριπλούν.
 1912 (6): μήκος, ύψος, ύψος άνευ φόρας, τριπλούν, λιθοβολία, πένταθλο.
 1913 (5): μήκος, τριπλούν, σφαιροβολία, λιθοβολία, ελληνική δισκοβολία.
 1914 (6): μήκος, ύψος, τριπλούν, σφαιροβολία, λιθοβολία, ελληνική δισκοβολία.
 1915 (2): λιθοβολία, ελληνική δισκοβολία.
 1918 (3): μήκος, ύψος, σφαιροβολία.

Παμμικρασιατικοί Αγώνες
 (1907. Σμύρνη. Οργανωτής ΣΕΓΑΣ)
 Έξι πρώτες νίκες:
 Μήκος: 6,59 μ.
 Ύψος: 1,60 μ. (μετά φόρας)
 Ύψος: 1,33 μ. (άνευ φόρας)
 Τριπλούν: 13,70μ.
 Δισκοβολία: 29,20 μ. (ελληνική)
 Λιθοβολία : 15,23 μ.

Β! Αιολικοί Αγώνες
 (1907. Αϊβαλί)
 Τέσσερις πρώτες νίκες:
 Μήκος: 6,59 μ.
 Ύψος: 1,60 μ. (μετά φόρας)
 Ύψος: 1,33 μ. (άνευ φόρας)
 Τριπλούν: 14,02

Παναιγύπτιοι Αγώνες
 (1910. Αλεξάνδρεια)
 Τριπλούν: 2ος 13,83μ.
 Μήκος: 3ος 6,04μ.
 Ύψος: 3ος 1,42 (άνευ φόρας). 1ος ο Ολυμπιονίκης Τσικληήρας.
 Συμμετείχε επίσης εκεί και σε αγώνες κωπηλασίας και κολύμβησης

Ατομικές Επιδόσεις :
 Άλμα εις μήκος: 6,85 μ. (1909)
 Άλμα εις ύψος: 1,67 μ.(1909)
 Άλμα τριπλούν: (παλαιό στυλ: βήμα-βήμα-άλμα): 14,47 μ.(1909)
 Άλμα τριπλούν: (νέο στυλ: πήδημα στο ίδιο πόδι ? βήμα ? άλμα: 13,13 μ. (1920).
 Άλμα εις μήκος άνευ φόρας : 1,60 μ.
 Άλμα εις ύψος άνευ φόρας: 1,42 μ. (1910)
 Σφαιροβολία : 11,12 μ. (1918)
 Λιθοβολία : 16,67 μ. (1912)
 Ελληνική δισκοβολία: 31,64μ (1915)
 Ακοντισμός: 46,65 μ. (1918)

ΑΛΛΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ (το 1907) που είναι η ανώτατη τιμητική διάκριση του Συλλόγου , ως καλύτερος αθλητής της Μικράς Ασίας
Προπονητής του ήταν ο Σπύρος Μαγνής
Η Πανελλήνια επίδοση του στο μήκος με 6,85μ του 1909 καταρρίφθηκε ύστερα από 21 ολόκληρα χρόνια το 1930 από το Γρηγόρη Λαμπράκη
Η κατάρριψη της Πανελλήνιας επίδοσης στο τριπλούν στο Παναθηναϊκό Στάδιο περιγράφεται χαρακτηριστικά σε αθλητική εφημερίδα ως εξής:
«Λαβών φοράν πολύ ανωτέρα της κανονικής, φέρεται προς το βατήρα με ακάθεκτον ορμήν και μετά ου πολύ το ευθύγραμμον σώμα του ρίπτεται εις το σκάμμα , ενώ οι θεαταί ήδη προ της καταμετρήσεως αντιληφθέντες την θαυμάσιαν επίδοσιν ήν επέτυχε , εκσπούν σε χειροκροτήματα και ζήτω ουρανομήκη. Ο Ανδρεαδάκης ενίκησεν με επίδοσιν 14,47μ καταξευτηλίσας την προηγούμενη ίδιαν αυτού ελληνικήν επίδοση ήν επέτυχε προ μηνός εις το ίδιον Στάδιον με 14,09μ.»

Το 1906 συμμετέχει με τα χρώματα του Πανιωνίου στη Μέσοολυμπιάδα των Αθηνών στο αγώνισμα του μήκους όπου είχε τρία άκυρα άλματα
 Το 1920 σε ηλικία 30 ετών σε αγώνες επιλογής για τους 7ους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας επιτυγχάνει τη μέτρια επίδοση 13,13μ στο τριπλούν και δεν προκρίνεται για στο αγώνισμα για πρώτη φορά εφαρμόζεται ο νέος παλμός στον οποίο δεν ήταν εξοικειωμένος .
 Είχε την τύχη η επιστροφή του από τους Πανελλήνιους Αγώνες της Αθήνας (26-28 Απριλίου) να συμπέσει ακριβώς με την επιβίβαση του ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη ( 2 Μαϊου 1919)



ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ο Νικόλαος Ανδρεαδάκης υπήρξε άτυχος, διότι στην περίοδο της μεγάλης αθλητικής του ακμής συνέβησαν ιστορικά γεγονότα ( Βαλκανικοί πόλεμοι, Διωγμοί Μικρασιατών, Α! Παγκόσμιος πόλεμος) τα οποία δεν του επέτρεψαν να διακριθεί ακόμη περισσότερο, καθώς δεν τελέστηκαν οι Πανελλήνιοι Αγώνες των ετών 1913-15-16-18-21 και. 22 καθώς και οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Βερολίνο (1916) ενώ δεν μπόρεσε λόγω των συνθηκών να λάβει μέρος στους 5ους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης το 1912.
Απόδειξη των ανωτέρω δημοσίευμα εφημερίδος σύμφωνα με το οποίο:
«Εις το πρόσωπο του συμπαθέστατου κ. ικανότατου Σμυρναίου πρωταθλητού Νικόλαου Ανδρεαδάκη δυνάμεθα να ατενίσωμεν προς αυτόν ως το μέλλοντα Ολυμπιονίκη των αγώνων»
Το 1921 οικογενειάρχης πλέον κατατάσσεται σε ηλικία 31 ετών στον ελληνικό στρατό και συμμετέχει ενεργά στις πολεμικές επιχειρήσεις, με το βαθμό του εφέδρου Ανθυπολοχαγού.
Με την οπισθοχώρηση βρίσκεται στη Σμύρνη και εξασφαλίζει τη φυγάδευση στην Ελλάδα της οικογένειας τους. Ο ίδιος παραμένει και συλλαμβάνεται από τους Τσέτες. Ακολουθεί την μοίρα του τραγικού θανάτου την ίδια με του υπόλοιπους Μικρασιάτες στρατευμένους οι οποίοι λόγω της καταγωγής τους εξαιρούνται της ανταλλαγής και αφανίζονται.
Ο γιός του Ακύλας, πρόσφυγας πλέον ζει στη Νέα Σμύρνη από όπου το 1945 μεταναστεύει σε νεαρή ηλικία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

ΠΗΓΕΣ:
 1: Πέτρου Λινάρδου: Η Σμύρνη του Πανιωνίου
 2: Η ιστορία του Πανιωνίου
 3: Δημοσιεύματα των εφημερίδων: Αθλητική (από όπου και η φωτογραφία),  Εμπρός,  Νίκη,  Αμάλθεια Σμύρνης




Ο Νικόλαος Ανδρεαδάκης (1890;-1922), υπήρξε πολυσύνθετος αθλητής  στίβου  του  Πανιωνίου Γ.Σ. κατά τις πρώτες δύο δεκαετίες του 20ού αιώνα. Διακρινόταν στα άλματα: εις μήκος, εις ύψοςκαι τριπλούν.  Αναδείχθηκε επτά φορές  πρωταθητής Ελλάδος στα άλματα εις μήκος, ύψος άνευ φοράς και τριπλούν, ενώ κατέκτησε πολλές δεύτερες ή τρίτες θέσεις.
Κατέρριψε τα πανελλήνια ρεκόρ του μήκους και του τριπλούν και το ρεκόρ του στο μήκος κράτησε 21 χρόνια. Κατέκτησε δεκάδες νίκες στους Πανιώνιους Αγώνες από το 1905 ως το 1918, όχι μόνο στα άλματα, αλλά και σε αγωνίσματα ρίψεων και στο πένταθλο καθώς και σε άλλους σημαντικούς αγώνες της εποχής, όπως: Παναιγύπτια Αλεξανδρείας, Αιολικούς Αγώνες Κυδωνιών κλπ. Επίσης, αναφέρεται ότι δευτερευόντως μετείχε σε αγώνες  κολύβησης και κωπηλασίας

Nicholas Andreadakis (1890-1922) one of the greatest athletes of Asia Minor was born in 1890 In Kordelio of  Smyrna (today’s Izmir)  by Lithrian parents. He was an athlete Athletics of Panionios, a rare complex talent, distinguished from his youth. He had competed in athletics from 1905 to 1920 with great success in almost every corner of then Hellenism (Smyrna, Ayvalık, Athens, Alexandria, etc.) becoming a great athlete with nationwide discrimination and performance.
Gold medals (7)
Silver medals (3)
Bronze medals (7)
He was honoured with the Golden Cross of Panionios (1907) which is the highest honor of the association, as best athlete of Asia Minor. 


In 1921 a paterfamilias then at the age of 31 years, ranks in the Greek army and actively participate in the military operations, with the rank of Second Lieutenant.

With the retreat of greek army stays at Smyrna and  ensures  the escape of his  family to Greece.  He remains  there and is arrested by Tsetes (turk bandits and common criminals).  He follows the fate of the tragic death of the rest of Asia Minor conscripts who, due to their origin  were excluded from the exchange and  perished 

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

Νόμισμα των Ερυθρών με μια μυστική κίστη και τα κιστοφορικά νομίσματα.
Α coin of Erythrai with a cista mystica and the cistophoric currencies

Νόμισμα από τις Ερυθρές της περιόδου του Ρωμαίου αυτοκράτορα Πόπλιου Σεπτίμιου Αντωνίνου Γέτα (Publius Septimius Geta Augustus). Από τη μία πλευρά απεικονίζεται ο αυτοκράτορας δαφνοστεφανωμένος και οι λέξεις: AYTΟ KAI ΠO CE ΓETAC (ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΚΑΙΣΑΡ ΠΟΠΛΙΟΣ ΣΕΠΤΙΜΙΟΥ ΓΕΤΑΣ). Από την άλλη πλευρά αναγράφεται: EΡYΘΡAIΩN, και απεικονίζεται μυστική κίστη με ένα αναδυόμενο φίδι. Πηγή: Wild winds. com

Ο Γέτας ήταν Ρωμαίος Καίσαρας από το 198-209 μ.Χ. και Συν -Αύγουστος με τον Καρακάλλα από το 209-212 μ.Χ. Δολοφονήθηκε από τον Καρακάλλα το 212 μ.Χ.

H μυστική κίστη ήταν ένα καλάθι που χρησιμοποιούνταν σαν κατάλυμα των ιερών φιδιών που σχετιζόταν με την τελετή μύησης στη λατρεία του Βάκχου (Διονύσου). Στο διονυσιακά μυστήρια ένα φίδι, που αντιπροσωπεύει το θεό, μεταφερόταν σε ένα κιβώτιο που ονομαζόταν κίστη σε στρώμα από φύλλα αμπέλου. Αυτή μπορεί να είναι η κίστη που αναφέρει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ότι γινόταν έκθεση της λόγω του ότι περιείχε το φαλλό του Διονύσου. Η κίστη που αναφέρεται στα μυστήρια της Ίσιδας μπορεί επίσης να περιείχε ένα φίδι, σαν τον χαμένο φαλλό του Όσιρη. Οι εορτές γονιμότητας των γυναικών των Αρτοφορίων περιελάμβαναν απεικονίσεις από ζύμη, φιδιών και των μορφών των ανδρών, με άλλα λόγια, φαλλικά σύμβολα.

Αρκετοί αρχαίοι αξιωματούχοι κυκλοφορούσαν τη φήμη πως ήταν γεννημένοι από έναν Θεό με μορφή φιδιού. Λένε πως ο αυτοκράτορας Αύγουστος γεννήθηκα από ένα φίδι και η μητέρα του ποτέ δεν έχασε τα σημάδια του αγκαλιάσματός του. Ένα φίδι λέγεται ότι είχε βρεθεί δίπλα στην κοιμώμενη Ολυμπιάδα, μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο σύζυγός της, ο Φίλιππος της Μακεδονίας, λέγεται πως ποτέ δεν ήρθε ξανά σε επαφή με τη «Νύφη του Φιδιού». Ο Αλέξανδρος μερικές φορές συνδέεται με το κερασφόρο φίδι. Ο θεός θεραπευτής, ο Ασκληπιός, λέγεται ότι γέννησε ένα γιό με μια γυναίκα που απεικονίζεται στο ναό του Ασκληπιού στη Σικυώνα να κάθεται σε ένα φίδι. Άγονες γυναίκες συχνά αναζητούσαν βοήθεια στους ναούς του Ασκληπιού για να κοιμηθούν στον περίβολο του άβατου. Έτσι, η εμπλεκόμενη ειδωλολατρία είναι αυτή της γονιμότητας, στη γη ή στην Αυτοκρατορία, ή τον αυτοκράτορα.
Στοιχεία : FORVM ANCIENT COINS

Τα Κιστοφορικά Νομίσματα
Ένα από τα χαρακτηριστικά της μύησης των Ελευσινίων Μυστηρίων ήταν τα φίδια και η μυστική κίστη. Η κίστη ήταν καλάθι με κάλυμμα από πάνω. Το έφτιαχναν από ευλύγιστα κλαδιά και μέσα του φυλάσσονταν τα ιερά αντικείμενα και τα φίδια που χρησιμοποιούσαν στις μυστικές τελετές.          Στα Ελευσινιακά Μυστήρια την κίστη έφεραν κατά την τελετή έναρξης, οι γυναίκες στο κεφάλι τους. Έχει βρεθεί αρχαίο νόμισμα που απεικονίζει αυτή τη στιγμή. Ο Θεός-θεραπευτής Ασκληπιός εμφανίζεται να κρατά ένα ιερό φίδι (αυτό-μαζί με τη ράβδο του-έγιναν σύμβολο της Παγκόσμιας Ιατρικής). Οι άτεκνες γυναίκες έφταναν στους ναούς του Ασκληπιού γιατί πίστευαν ότι αυτό δε φέρνει μόνο γονιμότητα στη γη, αλλά και σε αυτές τις ίδιες. Ξέρουμε ότι τα παλιά χρόνια στο χωριό, μέσα στα δώρα που έδιναν στις νιόπαντρες γυναίκες του χωριού ήταν καλάθια γεμάτα καρπούς και λουλούδια. Κάποτε έβαζαν μέσα και ασημένια νομίσματα για να ξεκινήσουν με κάποια άνεση την νέα τους ζωή. Νομίσματα που δεν απείχαν πολύ από εκείνα τα αρχαία, που σήμερα τα χαρακτηρίζουμε ως κιστοφορικά

Το ελληνιστικό βασίλειο της Περγάμου διαφοροποιήθηκε νομισματικά από την υπόλοιπη μικρασιατική επικράτεια με την καθιέρωση των λεγόμενων κιστοφορικών αργυρών νομισμάτων από το βασιλιά Ευμένη Β (197-159 π.Χ.). Η ονομασία «κιστοφορικά» ετυμολογείται από τη μυστική κίστη (cista mystica), ένα πολύ χαρακτηριστικό κυκλικό πλεκτό καλάθι, γνωστό από τη διονυσιακή λατρεία, που έφεραν στον εμπροσθότυπο. Μέσα από το μισάνοιχτο σκέπασμα της κίστης ξεπεταγόταν ένα φίδι - άλλοτε πάλι το φίδι απεικονιζόταν κουλουριασμένο γύρω από τον κάλαθο
Η επιλογή των τύπων αυτών δικαιολογείται τόσο από την ιδιαίτερη θέση της λατρείας του Διονύσου στην Πέργαμο, στον οποίο άλλωστε οι Ατταλίδες ανήγαν την καταγωγή τους, όσο και από τον ιδρυτικό μύθο της πόλης, που ήθελε ιδρυτή του κράτους τον Τήλεφο, γιο του Ηρακλή.

Κιστοφορικά νομίσματα εξακολούθησαν να εκδίδονται και μετά την κληροδότηση του βασιλείου της Περγάμου στη Ρώμη το 133 π.Χ. και τη συνακόλουθη ίδρυση της ρωμαϊκής επαρχίας της Ασίας το 129 π.Χ. H παρακολούθηση της εικονογραφικής εξέλιξης των συγκεκριμένων κοπών επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα τη διαδικασία διείσδυσης των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών πορτρέτων στις επιχώριες νομισματοκοπίες. Συγκεκριμένα, πρώτος ο Μάρκος Αντώνιος, που τιμήθηκε ως Νέος Διόνυσος, αντικατέστησε τη μυστική κίστη της εμπρόσθιας όψης με το πορτρέτο του
Ο κύριος όγκος των κιστοφορικών νομισματικών εκδόσεων περιλάμβανε αργυρά και χάλκινα νομίσματα. (Πηγή: Αρχαιογνώμων)

A coin of Erythrae from the period of Roman emperor Geta (Publius Septimius Geta Augustus). In the one side is depicted the emperor laureate and is written: AYT KAI ΠO CE ΓETAC. In the other side is written EΡYΘΡAIΩN and is depicted a cista mystica with emerging serpent.
Source: Wild winds.com
Geta was Roman Caesar during 198-209 AD and Co-Augustus with Caracalla 209-212 AD. He was murdered by Caracalla in 212 AD

Cista (or cista mystica), was a basket used for housing sacred snakes in connection with the initiation ceremony into the cult of Bacchus (Dionysus). In the Dionysian mysteries a serpent, representing the god, was carried in a box called a cista on a bed of vine leaves. This may be the Cista mentioned by Clement of Alexandria which was exhibited as containing the phallus of Dionysus. The cista mentioned in the mysteries of Isis may also have held a serpent, the missing phallus of Osiris. The fertility festival of the women of Arretophoria included cereal paste images ‘of serpents and forms of men,’ in other words, phallic symbols.

Several ancient dignitaries put about the rumour that they had been fathered by a god in serpent form. The emperor Augustus was said to have been fathered by a snake, and his mother never afterwards lost the marks of its embrace. A serpent was said to have been found beside the sleeping Olympias, mother of Alexander the Great. Her husband, Philip of Macedon, is reputed never to have coupled with the 'Bride of the Serpent' again. Alexander is sometimes connected with the horned serpent. The healer god, Asclepios, is said to have fathered a son on a woman who is depicted in Asclepios's temple at Sicyon as sitting on a serpent. Barren women often sought help at the temples of Asclepios to sleep in the precincts of the abaton. So the Idolatry involved is that of fertility, to the land or to the Empire, or Emperor. Source: FORVM ANCIENT COINS

The Cistophoric Currencies
One of the features of the initiation of the Eleusinian Mysteries was snakes and the cista mystica. Cista was a basket with top cover, made from pliable branches. Inside were kept the sacred objects and snakes that were used in secret ceremonies. At the opening ceremony In the Eleusinian Mysteries, women brought a cista upon their heads. Ancient coins are depicting the moment. God-healer Asclepius appears holding a sacred serpent (that -along with his rod became a symbol of the World Medical). The childless women arrived at the Asklepios temples because they believed that it not only brings fertility to the land, but to them too. We know that in the old days in the village, among the gifts given by the married women of the village, were baskets full of fruit and flowers. Once they put inside silver coins in order to start with some comfort their new life. Currencies were not far from ancient ones, which today we characterize as Cistophoric

The Hellenistic kingdom of Pergamum diversified currency from the rest of Asia Minor territory with the introduction of so-called Cistophoric silver coins by King Eumenes II (197-159 BC). The name "Cistophoric" derives from the secret Rockrose (cista mystica), a very characteristic circular knitted basket, known from the Dionysian cult.
Through the half-open lid of the Rockrose took a step a snake –another time the snake was portrayed coiled around the basket.
The selection of these types is justified both by the special place of the cult of Dionysus in Pergamon, where also the Attalids traced their origin and the founding myth of the city, wanting as the state’s founder, Telepho the son of Hercules. Cistophoric coins continued to be issued after bequeathing the kingdom of Pergamon to Rome in 133 BC and the subsequent establishment in 129 BC of the Roman province of Asia. The iconographic evolution of these cuts helps us to have a better understanding  of the process of penetration of Roman imperial portraits in lymph coinages. Specifically, first Mark Anthony, who was honored as New Dionysus, replaced the secret Rockrose of the front face with his portrait. The bulk of Cistophoric coinage consisted of silver and bronze coins. (source: Archaiognomon)

Ο Αυτοκράτορας Πούμπλιος Σεπτίμιος Γέτας. Emperor Publius Septimius Geta- Louvre


 Νόμισμα από την Πέργαμο με μυστική κίστη. A coin from Pergamos with cista mystica


Μυστική κίστη. Cista mystica


Η Ολυμπιάς. Olympias


Όσιρις. Osiris